STANDARDY OPIEKI NAD DZIEĆMI W WIEKU DO LAT 3, Klub Malucha „Tęczowa Krainka ”

STANDARD 1

Plan opiekuńczo-wychowawczo-edukacyjny uwzględnia prawa zawarte w Konwencji o prawach dziecka

Standard 1.1 Zagadnienia metodyczne do planu opiekuńczo-wychowawczo-edukacyjnego

Standard 1.1.1

Cele ogólne

• Zapewnienie dzieciom bezpiecznych, przyjaznych i wspierających warunków pobytu sprzyjających harmonijnemu rozwojowi.

• Respektowanie praw dziecka zgodnie z Konwencją o prawach dziecka, w szczególności prawa do szacunku, swobody wyrażania emocji, odpoczynku i zabawy.

• Stwarzanie dzieciom możliwości rozwijania samodzielności, sprawczości i poczucia własnej wartości w codziennym funkcjonowaniu.

• Wspieranie rozwoju kompetencji społecznych, komunikacyjnych i emocjonalnych poprzez budowanie relacji z rówieśnikami i dorosłymi.

• Wspomaganie wszechstronnego rozwoju poznawczego, ruchowego, językowego i twórczego poprzez odpowiednio organizowane sytuacje edukacyjne.

• Budowanie atmosfery zaufania, akceptacji i poczucia bezpieczeństwa wspierającej proces adaptacji dzieci do środowiska instytucji opieki.

• Wzmacnianie ciekawości poznawczej dzieci oraz wspieranie naturalnej potrzeby eksploracji i odkrywania świata.

• Kształtowanie u dzieci nawyków higienicznych, zdrowotnych oraz potrzeby aktywności fizycznej i dbałości o zdrowie.

Standard 1.1.1

Cele szczegółowe

• Kształtowanie poczucia bezpieczeństwa i zaufania w relacji z dorosłymi.

• Organizacja przestrzeni instytucji opieki tak, aby dzieci mogły bezpiecznie się bawić, odpoczywać i eksplorować otoczenie.

• Wdrażanie codziennych rytuałów i przewidywalnego planu dnia, budujących poczucie stabilności.

• Codzienne tworzenie sytuacji, w których dzieci mogą swobodnie wyrażać emocje, potrzeby i opinie.

• Organizowanie warunków do odpoczynku i wyciszenia zgodnie z indywidualnymi potrzebami dzieci.

• Poszanowanie prawa dziecka do odmowy udziału w zabawie lub aktywności.

• Umożliwianie dzieciom podejmowania prostych decyzji i wyborów podczas zabawy, posiłków czy czynności samoobsługowych.

• Kształtowanie nawyków samoobsługowych: ubieranie się, korzystanie z toalety, spożywanie posiłków.

• Wzmacnianie poczucia sprawczości poprzez chwalenie za podjęty wysiłek, nie tylko za efekt końcowy.

• Kształtowanie umiejętności współpracy, dzielenia się i czekania na swoją kolej.

• Rozwijanie umiejętności rozpoznawania, nazywania i regulowania emocji.

• Budowanie uważności na potrzeby i emocje innych dzieci.

• Rozwijanie sprawności fizycznej i koordynacji ruchowej poprzez zabawy ruchowe i ćwiczenia.

• Rozwijanie mowy i komunikacji alternatywnej zgodnie z indywidualnymi możliwościami dzieci.

• Rozwijanie kreatywności i wyobraźni poprzez działania plastyczne, muzyczne i konstrukcyjne.

• Stwarzanie spokojnego i przewidywalnego rytmu dnia.

• Indywidualne podejście do potrzeb dzieci w okresie adaptacji.

• Współpraca z rodzicami w procesie adaptacyjnym.

• Organizowanie codziennych sytuacji poznawczych: zabaw badawczych, eksperymentów, obserwacji przyrody.

• Wzmacnianie u dzieci postawy zadawania pytań i poszukiwania odpowiedzi.

• Zachęcanie do samodzielnego podejmowania prób, także w sytuacjach wymagających pokonania trudności.

• Kształtowanie codziennych nawyków higienicznych: mycie rąk, korzystanie z toalety, dbanie o porządek.

• Organizowanie codziennych aktywności ruchowych wspierających prawidłowy rozwój fizyczny.

• Rozwijanie u dzieci świadomości podstawowych zasad zdrowego stylu życia.

Kluczowe zasady organizacji pracy w instytucji

Poniżej przedstawiamy zbiór kluczowych zasad, które kierują codzienną praktyką opiekunów w instytucji opieki Żłobka Tęczowa Krainka . Celem działań jest wspieranie całościowego rozwoju dziecka, jego poczucia bezpieczeństwa, autonomii, samodzielności oraz tworzenie środowiska opartego na relacjach i szacunku.

1. Relacje i bezpieczeństwo emocjonalne

• Budujemy z dziećmi relacje oparte na zaufaniu, szacunku i uważności.

• Codzienna opieka opiera się na ciepłej, wspierającej atmosferze, sprzyjającej poczuciu stabilności i bezpieczeństwa.

• Zapewniamy dzieciom stałych, zaufanych opiekunów, co sprzyja budowaniu więzi, adaptacji i relacji z dorosłymi.

• Komunikujemy dzieciom zmiany w planie dnia i reagujemy na ich potrzeby — zarówno werbalnie, jak i niewerbalnie.

2. Wsparcie autonomii i samodzielności

• Wspieramy dzieci w samodzielnym wykonywaniu czynności higienicznych i podczas posiłków.

• Dzieci mają możliwość podejmowania decyzji dotyczących spraw ich dotyczących — dajemy im wybór, akceptujemy odmowę i indywidualne potrzeby.

• Tworzymy przestrzeń do ćwiczenia samodzielności w bezpiecznych warunkach.

• W sytuacjach, które tego wymagają, aktywnie towarzyszymy dzieciom, ale nie wyręczamy ich.

3. Zabawa, eksploracja i rozwój poznawczy

• Dzieci mają codziennie dostęp do różnorodnych materiałów i aktywności — samodzielnie decydują, w co się zaangażują i w jakim tempie.

• Opiekunowie aktywnie towarzyszą dzieciom podczas eksploracji, są obecni, ale nie ograniczają ich swobody.

• Zachęcamy dzieci do zadawania pytań, prowadzenia dialogów, wyrażania opinii.

• Wspieramy rozwój logicznego myślenia i rozumienia związków przyczynowo-skutkowych.

• Nazywamy zjawiska, tłumaczymy zależności, pomagamy dzieciom rozumieć świat.

4. Komunikacja i rozwój językowy

• Stale wspieramy dzieci w rozwijaniu komunikacji — prowadzimy rozmowy, aktywnie słuchamy, zadajemy pytania, zachęcamy do wypowiadania się.

• Wzbogacamy słownictwo dzieci poprzez wspólne czytanie, komentowanie działań, opisywanie sytuacji i aktywności.

• Uwzględniamy indywidualny poziom rozwoju mowy i komunikacji każdego dziecka.

5. Aktywność fizyczna i zmysłowa

• Codziennie wspieramy rozwój motoryki dużej i małej, równowagi oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej.

• Wprowadzamy aktywności angażujące zmysły: wzrok, słuch, dotyk, węch, smak oraz czucie głębokie.

• Zapewniamy dzieciom możliwość ruchu na świeżym powietrzu i w sali — zgodnie z ich potrzebami.

• Umożliwiamy odpoczynek w dogodnym dla dziecka czasie i formie.

6. Rozwój społeczny i poczucie przynależności

• Tworzymy przestrzeń sprzyjającą nawiązywaniu relacji między dziećmi — odpowiednio aranżujemy otoczenie, zachęcamy do współdziałania i komunikacji.

• Wspieramy dzieci w budowaniu więzi rówieśniczych, uczymy empatii, współpracy i rozwiązywania konfliktów.

• Dzieci uczestniczą w wydarzeniach, świętach i aktywnościach grupowych zgodnie ze swoją wolą – mogą odmówić udziału, bez konsekwencji.

7. Twórczość i kontakt z kulturą

• Dzieci mają dostęp do materiałów umożliwiających swobodną twórczość plastyczną, muzyczną i ruchową.

• Zachęcamy do wyrażania ekspresji w różnych formach, z użyciem różnorodnych technik i środków wyrazu.

• Udostępniamy dzieciom kontakt z literaturą dziecięcą, sztuką, muzyką – inspirujemy do działania, nie narzucając sztywnych form.

8. Współpraca z rodzicami

• Utrzymujemy stały, partnerski kontakt z rodzicami – oparty na zaufaniu, wzajemnym szacunku i otwartości.

• Wymieniamy informacje o rozwoju dziecka, wspólnie ustalamy strategie działania, informujemy o planach i zmianach organizacyjnych.

• Rodzice są zapraszani do udziału w wybranych aktywnościach, wydarzeniach i działaniach wspierających rozwój dziecka.

9. Planowanie i dokumentacja

• Praca opiekunów opiera się na Planie OWE, który wyznacza kierunek działań opiekuńczo-wychowawczo-edukacyjnych.

• Uwzględniamy także dokumenty wynikające z organizacji pracy placówki (np. procedury wewnętrzne, regulaminy, harmonogramy, ewaluacje).

Standard 1.1.2

Metody pracy

W KM Tęczowa Krainka stosuje się metody pracy dostosowane wieku, możliwości rozwojowych oraz indywidualnych potrzeb dzieci. W pracy z najmłodszymi kluczowe jest oparcie działań na zabawie, relacji i aktywności własnej dziecka. Dobór metod uwzględnia naturalną ciekawość, potrzebę ruchu, poznawania świata i budowania relacji społecznych. Metody te wspierają całościowy rozwój dziecka — emocjonalny, społeczny, poznawczy i ruchowy — a jednocześnie wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i komfortu w nowym środowisku.

• Metody oparte na aktywności dziecka – uwzględniają naturalną potrzebę działania i samodzielnego poznawania świata: samodzielne doświadczenia, zadania stawiane do wykonania, ćwiczenia praktyczne, kierowanie aktywnością dziecka w sposób wspierający.

• Metody percepcyjno-obserwacyjne – pobudzają ciekawość poznawczą i wspierają rozwój percepcji: obserwacja i pokaz, prezentacje obrazów, ilustracji, rekwizytów, filmy edukacyjne, bajki i prezentacje multimedialne.

• Metody słowne i komunikacyjne – wspierają rozwój językowy, myślenie i budowanie relacji: słuchanie opowiadań, bajek, wierszy i muzyki, rozmowa kierowana i swobodna, opowiadanie, objaśnienia i instrukcje, zagadki, rymowanki, opisywanie zjawisk i ich wyjaśnianie.

• Metody zabawowe – wspierają wszechstronny rozwój poprzez różnorodne formy zabawy: zabawy konstrukcyjne i manipulacyjne, zabawy dydaktyczne, muzyczne i ruchowe, zabawy sensoryczne i plastyczne, zabawy badawcze, przyrodnicze i tematyczne, zabawy swobodne według zainteresowań dziecka.

• Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne – wspiera rozwój ruchowy, budowanie poczucia bezpieczeństwa i relacji z innymi poprzez zabawy ruchowe i kontakt fizyczny.

• Elementy metody integracji sensorycznej (SI) – działania wspierające prawidłowy rozwój zmysłów, koordynację ruchową i integrację sensoryczną.

• Metody relaksacyjne – służą wyciszeniu, budowaniu spokoju i pozytywnych relacji z dorosłym: masażyki, ćwiczenia oddechowe, zabawy paluszkowe.

• Metoda modelowania zachowań – dzieci uczą się przez obserwację dorosłych i rówieśników — istotne jest pozytywne wzmacnianie pożądanych postaw i zachowań.

• Pedagogika Zabawy (KLANZA) – łączy różne formy aktywności — ruch, muzykę, plastykę i elementy integracyjne, w atmosferze radości i akceptacji.

• Metoda Montessori – wspieranie samodzielności, niezależności i rozwoju poprzez umożliwianie dzieciom wyboru aktywności i pracy z konkretnymi materiałami rozwojowymi.

• Bajkoterapia – wspiera rozwój emocjonalny, pomaga w zrozumieniu trudnych sytuacji i buduje poczucie bezpieczeństwa poprzez kontakt z bajką terapeutyczną.

Standard 1.1.3

Ramowy plan dnia

7:00-8:00 – Schodzenie się dzieci, powitanie, zabawy swobodne w kącikach tematycznych.

8:00–8:15 – Mycie rąk, przygotowanie do śniadania.

8:30–8:45 – Śniadanie.

8:45–9:00 – Czynności higieniczne, indywidualne potrzeby dzieci.

9:00–9:30 – Zabawowe aktywności edukacyjne do wyboru z różnych sfer rozwoju (ruchowe, muzyczne, sensoryczne, językowe, poznawcze).

10:00–10:20 – Mycie rąk, przygotowanie do zupy

10:30–13:00 – odpoczynek, spanie

13:15–13:30 – II danie

14:15–14:30– Mycie rąk, przygotowanie do podwieczorku.

14:30–14:45 – Podwieczorek.

14:45–17:00 – Zabawowe aktywności edukacyjne do wyboru z różnych sfer rozwoju, odbieranie dzieci przez rodziców

Standard 1.1.4

Planowane aktywności

Aktywności podejmowane z dziećmi w KM Tęczowa Krainka opierają się na powtarzalnych, codziennych sytuacjach oraz różnorodnych zabawach, które wspierają rozwój społeczny, emocjonalny, poznawczy i fizyczny. Kluczowe jest zapewnianie dzieciom codziennych okazji do: obserwacji, eksperymentowania, ruchu, budowania relacji i rozwijania samodzielności. Do planowanych aktywności należą m.in.:

• codzienne zabawy swobodne w sali z możliwością wyboru miejsca, materiałów i rodzaju aktywności,

• zabawy manipulacyjne i konstrukcyjne rozwijające koordynację wzrokowo-ruchową (np. klocki, układanki, sortery),

• zabawy sensoryczne, plastyczne, twórcze z wykorzystaniem różnorodnych materiałów i faktur (masa solna, ciastolina, farby, papier, naturalne materiały),

• zabawy muzyczne i rytmiczne — śpiewanie, słuchanie piosenek, gra na prostych instrumentach, zabawy przy muzyce,

• zabawy ruchowe i ogólnorozwojowe, zarówno w sali, jak i na świeżym powietrzu, wspierające sprawność i koordynację ruchową,

• zabawy tematyczne i odgrywanie ról — naśladowanie sytuacji z życia codziennego, rozwijanie wyobraźni i umiejętności społecznych,

• proste zabawy badawcze i przyrodnicze — obserwowanie przyrody, zabawy z wodą, piaskiem, światłem i cieniem,

• zabawy integracyjne, wspólne kręgi, powitania i pożegnania budujące poczucie wspólnoty i relacji w grupie,

• zabawy rozwijające mowę i komunikację — słuchanie bajek, wierszyków, opowiadanie, zabawy paluszkowe, zagadki, rymowanki,

• zajęcia wspierające samodzielność — ćwiczenia samoobsługowe w trakcie codziennych czynności: posiłki, ubieranie się, toaleta,

• codzienne spacery i pobyt na świeżym powietrzu, niezależnie od pory roku, w miarę możliwości pogodowych,

• zabawy wyciszające i relaksacyjne — masażyki, kołysanki, kącik wyciszenia, spokojne czytanie książeczek,

• okazjonalne aktywności związane z kalendarzem świąt i wydarzeń (np. Dzień Misia, Święto Dyni, Dzień Ziemi).

Aktywności są dostosowywane do wieku, możliwości i potrzeb rozwojowych dzieci. W ich planowaniu uwzględnia się również inicjatywę własną dziecka, naturalny rytm grupy oraz codzienne sytuacje edukacyjne pojawiające się spontanicznie.

W codziennej pracy opiekunki planują i realizują aktywności w oparciu o miesięczne / tygodniowe plany dydaktyczno-wychowawcze oraz scenariusze zajęć. Dokumenty te zawierają precyzyjny opis celów, treści i przebiegu zajęć, a ich zakres jest każdorazowo dostosowany do aktualnych potrzeb i możliwości rozwojowych dzieci w wybranej grupie.

Systematyczna realizacja zaplanowanych działań sprzyja spójnej organizacji dnia, a jednocześnie zapewnia dzieciom różnorodne, atrakcyjne aktywności, które wspierają ich wszechstronny, harmonijny rozwój w bezpiecznym i przyjaznym środowisku.

Miesięczne plany dydaktyczno-wychowawcze stanowią integralną część dokumentacji i są dołączane do Planu Opiekuńczo-Wychowawczo-Edukacyjnego (OWE) w formie załączników w trakcie roku pracy, przechowywanych w teczce z dokumentacją placówki. Plany pojawiają się do 20 dnia miesiąca.

Standard 1.2.1 Wizytówka instytucji opieki nad dziećmi do lat 3

Nazwa instytucji:

Klub Malucha Tęczowa Krainka

Organ prowadzący:

Karolina Stusińska

Nr wpisu do rejestru:

104/P

LOKALIZACJA

Adres:

ul. Jana III Sobieskiego 24a/17: 87-100 Toruń

Dostęp do środków transportu:

Placówka znajduje się w pobliżu przystanków komunikacji miejskiej autobus oraz tramwaj, co umożliwia łatwy i bezpieczny dojazd rodzicom i dzieciom. W bezpośrednim sąsiedztwie dostępne są również miejsca parkingowe dla rodziców przywożących dzieci samochodem.

Bliskość terenów zielonych:

—

STRUKTURA I ZASOBY

Liczba miejsc:

10

Grupy wiekowe:

Grupa mieszana

Dostępność sal specjalistycznych:

Placówka nie posiada odrębnych sal specjalistycznych. W przypadku organizacji zajęć specjalistycznych (np. konsultacji, zajęć terapeutycznych) wykorzystywane są pomieszczenia ogólnodostępne, w sposób zapewniający dzieciom odpowiednie warunki oraz poszanowanie prywatności.

Przestrzenie zewnętrzne:

Placówka posiada własny ogródek, dzięki czemu zapewnia dzieciom codzienny kontakt z naturą i aktywność na świeżym powietrzu.

KIEROWNICTWO I KONTAKT

Dyrektor:

Karolina Stusińska, tel. 530-993-672, e-mail: karolina.stusińska@wp.pl

Osoby kontaktowe:

–

CHARAKTER I METODY PRACY

Metody pracy:

Szczególną rolę odgrywają metody oparte na aktywności własnej dziecka, takie jak samodzielne doświadczenia, zadania do wykonania czy ćwiczenia praktyczne. W pracy stosujemy także metody percepcyjno-obserwacyjne, obejmujące obserwację, pokaz, filmy edukacyjne i prezentacje, a także metody słowne i podające, takie jak słuchanie bajek i opowiadań, rozmowy, objaśnienia czy zabawy językowe. Istotnym elementem są metody zabawowe — konstrukcyjne, manipulacyjne, ruchowe, muzyczne, sensoryczne, plastyczne, badawcze i swobodne — które wspierają wszechstronny rozwój dziecka.

W codziennych działaniach wykorzystujemy również sprawdzone metody wspierające rozwój społeczny i ruchowy, takie jak Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, elementy integracji sensorycznej (SI), Pedagogika Zabawy (KLANZA), Opowieść Ruchowa, elementy metody Montessori oraz Bajkoterapia. W trosce o dobrostan emocjonalny dzieci stosujemy metody relaksacyjne, masażyki, ćwiczenia oddechowe i zabawy paluszkowe. Utrwalamy pożądane postawy społeczne poprzez modelowanie zachowań w codziennych sytuacjach.

BEZPIECZEŃSTWO I DOSTOSOWANIE DO POTRZEB DZIECI

Dostosowanie obiektu:

Obiekt posiada niskoprogowe wejście, co ułatwia dostęp rodzicom z wózkami dziecięcymi. Dodatkowo, szerokie i przestronne ciągi komunikacyjne umożliwiają swobodne poruszanie się wewnątrz budynku. W celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa i komfortu dzieci, w placówce zastosowano:

• Osłony na kaloryfery,

• Zabezpieczenia gniazdek elektrycznych,

• Atestowane wyposażenie spełniające normy bezpieczeństwa.

Drzwi główne placówki w ciągu dnia są zamknięte. Na zewnątrz znajduje się dzwonek, dzięki czemu osoby postronne nie mają dostępu do wnętrza bez zgody personelu.

Monitoring

Klub Malucha Tęczowa Krainka nie posiada monitoringu.

PROGRAMY EDUKACYJNE I OPIEKUŃCZE

Programy edukacyjne i opiekuńcze – rodzaje aktywności:

Placówka realizuje kompleksowy program opiekuńczo-edukacyjny dostosowany do wieku i etapu rozwojowego dzieci do lat 3, wspierający ich rozwój emocjonalny, społeczny, poznawczy i ruchowy. Codzienny harmonogram obejmuje różnorodne aktywności, takie jak zabawy sensoryczne, ćwiczenia motoryki małej i dużej, zajęcia muzyczno-ruchowe, czytanie książeczek, działania plastyczne oraz proste zabawy matematyczne i językowe. Dzieci uczestniczą również w zajęciach tematycznych związanych z porami roku, świętami, światem przyrody i otaczającą rzeczywistością, co wspiera ich ciekawość i chęć odkrywania świata.

W pracy z dziećmi wykorzystywane są różnorodne metody, m.in. zabawy paluszkowe, opowieści ruchowe, działania z elementami pedagogiki Montessori oraz zabawy fundamentalne. Codzienne aktywności są przeplatane czasem na odpoczynek, relaksację, posiłki i opiekę indywidualną dostosowaną do potrzeb każdego dziecka.

Personel placówki co miesiąc opracowuje plan pracy dla swojej grupy, na którym opierają się codzienne aktywności. Plany te są tworzone na podstawie autorskich koncepcji lub z wykorzystaniem gotowych materiałów, które oferują scenariusze zajęć dostosowane do wieku dzieci oraz inspiracje do różnorodnych aktywności edukacyjnych.

Standard 1.2.2 Akceptacja planu OWE przez podmiot prowadzący instytucję

Zatwierdzenie planu OWE w Klubie Malucha Tęczowa Krainka odbywa się poprzez: organ prowadzący Karolina Stusińska

Zatwierdzony Plan OWE staje się podstawowym dokumentem określającym sposób realizacji opieki nad dziećmi w danej instytucji opieki.

Klub Malucha Tęczowa Krainka zapewnia, że Plan OWE jest zgodny z przepisami prawa, w tym ze standardami opieki. Po zatwierdzeniu dokumentu niezwłocznie przekazywany jest do wiadomości personelowi instytucji opieki. Placówka umożliwia rodzicom wzgląd do Planu OWE oraz zapoznanie z jego treścią.

Plan OWE aktualizowany jest raz w roku, w miesiącu sierpniu.

Placówka umożliwia rodzicom wgląd do Planu OWE oraz zapoznanie ich z jego treścią .

STANDARD 4

Respektowanie praw dzieci w codziennej pracy instytucji opieki

Standard 4.1 Stwarzanie dzieciom warunków do odpoczynku w pomieszczeniu w dwóch różnych formach (odpoczynek na leżaczkach oraz cicha aktywność na dywanie)

W trosce o prawidłowy rozwój, dobre samopoczucie i komfort dzieci w naszej placówce, codzienny rytm dnia uwzględnia czas przeznaczony na odpoczynek i wyciszenie. Organizacja tego czasu dostosowana jest do wieku, indywidualnych potrzeb i możliwości rozwojowych każdego dziecka, z poszanowaniem jego poczucia bezpieczeństwa oraz potrzeby prywatności.

Zasady organizacji odpoczynku:

• W każdej grupie wiekowej codziennie organizowany jest odpoczynek na leżakach, w atmosferze ciszy i spokoju, z możliwością przygaszenia światła oraz włączenia spokojnej muzyki relaksacyjnej.

• Każde dziecko ma podpisane swoje łóżeczko

• Każde dziecko ma swoją poduszkę, pościel oraz prześcieradło, które co dwa tygodnie są wymieniane i oddawane do prania.

• Dzieci, które nie potrzebują drzemki, mają zapewnioną możliwość relaksu poprzez cichą aktywność w wyznaczonej strefie odpoczynku — na dywanie, poduszkach lub w kąciku relaksu, z dostępem do książeczek, układanek.

• Organizacja odpoczynku uwzględnia indywidualne potrzeby, wiek oraz poziom rozwoju dzieci, z dbałością o ich poczucie bezpieczeństwa i komfort.

• Poza wyznaczonym czasem drzemki każde dziecko może w dowolnym momencie zgłosić potrzebę odpoczynku — personel wówczas zapewnia mu komfortowe i bezpieczne miejsce do relaksu.

• Strefy odpoczynku zostały zorganizowane w sposób sprzyjający wyciszeniu i z poszanowaniem prywatności dziecka, tak aby każde dziecko mogło odpocząć w wybrany przez siebie sposób.

Standard 4.2 Lista działań personelu wspierających autonomię dziecka podczas czynności higienicznych (mycie rąk, toaleta, zmiana pieluchy i inne)

Lista działań personelu wspierających autonomię dziecka podczas czynności higienicznych:

• Personel informuje dziecko o każdej planowanej czynności higienicznej.

• Mówi do dziecka w sposób spokojny i życzliwy.

• Utrzymuje kontakt wzrokowy z dzieckiem podczas czynności.

• Tłumaczy dziecku kolejne etapy działania.

• Daje dziecku czas na przygotowanie się do czynności.

• Zachęca dziecko do samodzielnego udziału w czynnościach, jeśli jest to możliwe.

• Nie wyręcza dziecka, gdy to próbuje działać samodzielnie.

• Wspiera dziecko, gdy napotyka trudności.

• Dostosowuje tempo działania do możliwości i stanu emocjonalnego dziecka.

• Zapewnia spokojną, bezpieczną atmosferę w trakcie czynności.

• Personel dba o przestrzeń łazienkową zapewniając jej bezpieczne, higieniczne i przyjazne dzieciom warunki.

• Dziecko ma prawo wyrazić sprzeciw lub niepokój, wówczas personel dostosowuje swoje działania do potrzeb dziecka, zatrzymuje czynność, ponownie przekazuje dziecku wyjaśnienie działań.

• Personel reaguje na sygnały dziecka z poszanowaniem jego granic.

• Czynności higieniczne odbywają się z zachowaniem prywatności dziecka.

• Personel nie komentuje wyglądu ciała dziecka.

• Nie porównuje dzieci między sobą.

• Wspiera budowanie pozytywnego obrazu ciała i poczucia akceptacji.

• Personel wykonuje czynności higieniczne wyłącznie w wyznaczonych do tego miejscach, zapewniających dziecku intymność i komfort.

• Podczas każdej czynności higienicznej personel korzysta z jednorazowych rękawiczek ochronnych.

• Personel dba o higienę i komfort dziecka, dokładnie wycierając strefy intymne, a w razie potrzeby stosuje odpowiednie preparaty pielęgnacyjne, np. kremy ochronne.

• Zespół regularnie omawia zasady postępowania podczas czynności higienicznych.

• Personel monitoruje przestrzeganie tych zasad w codziennej pracy.

• Wszystkie działania podejmowane są z szacunkiem dla autonomii i godności dziecka.

W przypadku występowania powtarzających podrażnień skóry u dziecka, personel ma obowiązek odnotować ten fakt na piśmie oraz niezwłocznie poinformować rodziców.

Standard 4.3 Samoocena działań wspierających autonomię dziecka podczas czynności higienicznych (mycie rąk, toaleta, zmiana pieluchy i inne)

Zasady samooceny działań personelu w zakresie wspierania autonomii dziecka podczas czynności higienicznych:

• Każda osoba z personelu dokonuje samooceny swoich działań w tym obszarze minimum raz w roku, w terminie ustalonym przez dyrektora lub osobę zarządzającą placówką.

• Samoocena odbywa się indywidualnie, na podstawie przygotowanego arkusza oraz rozmowy podsumowującej z osobą nadzorującą.

• Podczas samooceny szczególną uwagę zwraca się na sytuacje trudne lub wymagające dodatkowego wsparcia.

• Wyniki samooceny nie mają charakteru oceniającego, lecz służą wyłącznie refleksji, rozwojowi kompetencji i podnoszeniu jakości pracy z dziećmi.

• Wnioski z samooceny są dokumentowane w formie notatki lub krótkiego podsumowania.

• Informacje zebrane podczas samooceny są wykorzystane do planowania działań doskonalących i organizacyjnych w placówce, z uwzględnieniem potrzeb dzieci i zespołu.

Standard 4.4 Lista działań personelu wspierających autonomię dziecka podczas posiłków

Lista działań personelu wspierających autonomię dziecka podczas posiłków:

• Personel informuje dzieci o zbliżającym się posiłku i daje im czas na spokojne zakończenie zabawy.

• Zachęca dzieci do aktywnego udziału w przygotowaniu posiłku, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe.

• Personel nie podnosi głosu, nie krzyczy na dzieci, jeśli odmawiają jedzenia lub mają trudności z posiłkiem.

• Tłumaczy dzieciom kolejne etapy posiłku i cierpliwie odpowiada na ich pytania.

• Jeśli dziecko sygnalizuje gotowość do samodzielnego jedzenia lub picia, personel daje mu czas na próby i nie wyręcza go.

• Wspiera dziecko w trudniejszych sytuacjach, gdy tego potrzebuje.

• Dzieci gotowe do samodzielności mogą same nakładać sobie elementy posiłku, dolewać napój lub przygotowywać prostą kanapkę.

• Posiłki odbywają się bez pośpiechu, w spokojnej atmosferze, dostosowanej do tempa i rozwoju dzieci.

• Przestrzeń jadalni jest dostosowana do wzrostu i potrzeb dzieci, umożliwia im swobodne i bezpieczne poruszanie się oraz samodzielne sięganie po jedzenie i napoje.

• Personel nie komentuje w sposób negatywny wyglądu dziecka, sposobu jedzenia, tempa czy ilości zjedzonego posiłku.

• Wzmacnia u dzieci poczucie sprawczości, akceptacji i zadowolenia z własnych prób.

• Dziecko może odmówić jedzenia lub picia, a personel szanuje tę decyzję i granice dziecka.

• Podczas posiłków dzieci mogą swobodnie rozmawiać z rówieśnikami i personelem, co sprzyja budowaniu relacji i kompetencji społecznych.

• Zespół regularnie omawia zasady organizacji posiłków i monitoruje ich realizację, aby cała placówka działała w sposób spójny i wspierający dobrostan dzieci.

• Personel zachęca dzieci do próbowania nowych smaków, ale nie zmusza do jedzenia.

• Personel dba o estetykę podawania posiłków i czystość stołu, co wzmacnia pozytywne skojarzenia z jedzeniem.

• Dzieci uczone są kulturalnego zachowania przy stole w formie zabawy i naśladowania, bez zawstydzania.

• Dzieci mają dostęp do serwetek i mogą samodzielnie zadbać o higienę podczas posiłku.

• Jeśli dziecko rozleje napój lub coś upuści, personel reaguje spokojnie, bez oceniania i złości, traktując to jako naturalny element nauki.

• Dzieci są stopniowo uczone sprzątania po sobie w miarę swoich możliwości, np. odnoszenia talerza czy wyrzucenia serwetki.

• Przy planowaniu posiłków i przekąsek bierze się pod uwagę indywidualne potrzeby dzieci, np. alergie pokarmowe, nietolerancje lub preferencje kulturowe.

• Podczas posiłków personel uważnie obserwuje dzieci pod kątem trudności w jedzeniu (np. problemy z gryzieniem, krztuszenie się).

Standard 4.5 Samoocena działań wspierających autonomię dziecka podczas posiłków

Zasady samooceny działań personelu w zakresie wspierania autonomii dziecka podczas posiłków:

• Każda osoba z personelu dokonuje samooceny swoich działań w tym obszarze minimum raz w roku, w terminie ustalonym przez dyrektora lub osobę zarządzającą placówką.

• Samoocena odbywa się indywidualnie, na podstawie przygotowanego arkusza lub rozmowy podsumowującej z osobą nadzorującą.

• Podczas samooceny szczególną uwagę zwraca się na sytuacje trudne lub wymagające dodatkowego wsparcia.

• Wyniki samooceny nie mają charakteru oceniającego, lecz służą wyłącznie refleksji, rozwojowi kompetencji i podnoszeniu jakości pracy z dziećmi.

• Wnioski z samooceny są dokumentowane w formie notatki lub krótkiego podsumowania.

• Informacje zebrane podczas samooceny są wykorzystane do planowania działań doskonalących i organizacyjnych w placówce, z uwzględnieniem potrzeb dzieci i zespołu.

STANDARD 5

Budowanie przez personel bezpiecznych, opartych na szacunku relacji z dziećmi

Standard 5.1a Sposoby nawiązywania relacji z dziećmi dające im poczucie bezpieczeństwa

Lista sposobów nawiązywania relacji z dziećmi:

• Personel indywidualnie wita każde dziecko, używając spokojnego tonu i zwracając się po imieniu.

• Nawiązując kontakt z dzieckiem, zniża się do poziomu jego wzroku, siada obok lub kuca, zaprasza do sali.

• Okazuje dzieciom życzliwość, akceptację i zainteresowanie ich emocjami oraz potrzebami.

• W placówce budowana jest atmosfera zaufania poprzez przewidywalne działania i codzienne rytuały.

• Personel szanuje indywidualne tempo adaptacji dziecka oraz jego potrzebę dystansu.

• W placówce codziennie tworzone są sytuacje sprzyjające budowaniu relacji poprzez wspólną zabawę i rozmowę.

• Personel nie porównuje dzieci między sobą i nie ocenia ich w sposób negatywny.

• W placówce stosowana jest komunikacja wzmacniająca poczucie wartości dziecka poprzez pozytywne komunikaty.

Standard 5.1b Sposoby reagowania werbalnie i niewerbalnie na zachowania dzieci

Lista sposobów reagowania werbalnego i niewerbalnego na zachowania dzieci:

• Personel uważnie obserwuje zachowania dzieci i reaguje na ich potrzeby na bieżąco.

• Personel komunikuje się z dziećmi nie tylko słowami, ale również gestami, mimiką, łagodnym tonem głosu, a jeśli dziecko tego potrzebuje — poprzez dotyk.

• Personel nazywa emocje dzieci i wspiera je w ich rozpoznawaniu, np. mówiąc „Widzę, że jesteś smutny”.

• Personel akceptuje wszystkie emocje dzieci, w tym emocje trudne, i wspiera dzieci w radzeniu sobie z nimi.

• Personel pozwala dzieciom na popełnianie błędów, traktując je jako naturalny element procesu uczenia się.

• W sytuacjach trudnych, takich jak zmęczenie, przestymulowanie czy złość, personel ogranicza bodźce, proponuje odpoczynek lub zmianę aktywności.

• Personel respektuje prawo dziecka do chwilowego wycofania się z kontaktu i nie zmusza do rozmowy ani aktywności.

• Personel reaguje na zachowania trudne z empatią i spokojem, nie stosując żadnej z form przemocy.

• W placówce unika się oceniania i etykietowania dzieci, np. poprzez stwierdzenia „Ty zawsze…” lub „Jesteś niegrzeczny”.

• Po trudnej sytuacji personel wspiera dziecko w powrocie do równowagi i poczucia bezpieczeństwa.

• W placówce nie stosuje się systemu nagród i kar, w tym wykorzystywania jedzenia, słodyczy, zabawek ani innych przedmiotów jako formy nagrody lub przymusu.

• W placówce nie stosuje się przymusu emocjonalnego ani fizycznego, np. sadzania dziecka do stołu „za karę” lub odmawiania mu udziału w zabawie jako formy sankcji.

• Personel buduje u dzieci wewnętrzną motywację poprzez wzmacnianie ich poczucia sprawczości, akceptacji i zrozumienia.

• Personel wspiera dzieci w podejmowaniu decyzji i uczeniu się konsekwencji w sposób spokojny, z poszanowaniem ich granic i potrzeb.

Standard 5.1c Sposoby komunikowania dzieciom aktywności w ciągu dnia i zmian z tym związanych

Lista sposobów komunikowania dzieciom aktywności w ciągu dnia i zmian z tym związanych:

• Personel regularnie przypomina dzieciom o kolejnych etapach dnia, stosując język dostosowany do ich wieku i możliwości, np. słowa, obrazki lub gesty.

• Personel informuje dzieci z odpowiednim wyprzedzeniem o nadchodzących zmianach, takich jak koniec zabawy, czas posiłku, spacer lub drzemka.

• Personel używa prostego, zrozumiałego dla dzieci języka i unika skomplikowanych, niezrozumiałych komunikatów.

• W placówce dzieci mają możliwość współdecydowania w prostych sprawach, np. o wyborze zabawki lub kolejności aktywności.

• W sytuacjach nieplanowanych zmian, takich jak zmiana planów z powodu pogody, personel spokojnie wyjaśnia powód zmiany i proponuje alternatywę.

• W placówce utrzymywany jest przewidywalny i uporządkowany rytm dnia, a zmiany wprowadzane są w sposób spokojny i ograniczający niepokój dzieci.

• Personel wzmacnia u dzieci poczucie sprawczości poprzez włączanie ich w codzienne czynności, np. porządkowanie po posiłku lub przygotowanie do spaceru.

• Personel zwraca uwagę na indywidualne potrzeby dzieci i dostosowuje komunikaty do ich tempa oraz poziomu rozwoju.

Standard 5.2 Samoocena działań i zadań dotyczących interakcji z dziećmi

Zasady samooceny działań i zadań personelu w zakresie interakcji z dziećmi:

• Każda osoba z personelu dokonuje samooceny swoich działań w tym obszarze minimum raz w roku, w terminie ustalonym przez dyrektora lub osobę zarządzającą placówką.

• Samoocena odbywa się indywidualnie, na podstawie przygotowanego arkusza lub rozmowy podsumowującej z osobą nadzorującą.

• Podczas samooceny szczególną uwagę zwraca się na sytuacje trudne lub wymagające dodatkowego wsparcia.

• Wyniki samooceny nie mają charakteru oceniającego, lecz służą wyłącznie refleksji, rozwojowi kompetencji i podnoszeniu jakości pracy z dziećmi.

• Wnioski z samooceny są dokumentowane w formie notatki lub krótkiego podsumowania.

• Informacje zebrane podczas samooceny są wykorzystane do planowania działań doskonalących i organizacyjnych w placówce, z uwzględnieniem potrzeb dzieci i zespołu.

STANDARD 6

Wspieranie u dzieci poczucia przynależności i uważności na inne osoby

Standard 6.1 Wskazówki metodyczne dla personelu, sprzyjające rozwojowi u dzieci poczucia przynależności do grupy oraz zainteresowania innymi

Zasady organizacji przestrzeni:

• Sala została zorganizowana w sposób umożliwiający dzieciom obserwację innych oraz swobodne podejmowanie kontaktów społecznych.

• Przestrzeń sali została podzielona na wyraźnie wydzielone strefy aktywności, wyposażone w różnorodne zabawki i materiały dostosowane do wieku i potrzeb rozwojowych dzieci.

• Aranżacja przestrzeni umożliwia jej elastyczne przekształcanie w odpowiedzi na aktualne zainteresowania dzieci (np. ruchome regały (biblioteczka), duże klocki oddzielające strefy, przestawne elementy dzielące przestrzeń).

Działania personelu wspierające budowanie relacji i poczucia przynależności do grupy:

• Personel stosuje codzienne rytuały, takie jak indywidualne powitania, pożegnania, wspólne rozpoczęcia i zakończenia dnia, sprzyjające budowaniu poczucia wspólnoty.

• Harmonogram dnia uwzględnia stałe, powtarzalne elementy integrujące grupę, w tym wspólne zabawy i aktywności.

• Dzieci są zachęcane do udziału w zabawach zespołowych, w szczególności w małych, kilkuosobowych grupach.

• Organizowane są zajęcia sprzyjające współpracy i wzajemnej obserwacji dzieci, takie jak wspólne dekorowanie sali, porządkowanie przestrzeni czy zabawy tematyczne.

• Dzieci mają możliwość naśladowania innych oraz uczestniczenia w zabawach równoległych.

• Personel aktywnie modeluje prawidłowe interakcje społeczne podczas zabaw i codziennych sytuacji, pokazując dzieciom, jak budować relacje z rówieśnikami.

• Personel uważnie reaguje na sygnały dziecka świadczące o chęci nawiązania kontaktu z innymi dziećmi i wspiera je w tych sytuacjach.

• Przy organizacji zabaw integracyjnych i grupowych uwzględniane są indywidualne cechy temperamentu, potrzeby i zainteresowania dzieci.

Standard 6.2 Aktywności wspierające rozwój autonomii dzieci poprzez umożliwienie dzieciom podejmowania decyzji w sprawach ich dotyczących oraz zwiększanie samodzielności u dzieci

Działania wspierające rozwój autonomii i samodzielności dzieci:

• Przestrzeń sali została zorganizowana w taki sposób, aby dzieci miały możliwość swobodnej i bezpiecznej eksploracji oraz samodzielnej zabawy.

• Dzieciom powierzane są proste role i obowiązki w codziennym życiu grupy, takie jak pomoc przy nakrywaniu do stołu, podawaniu sztućców czy porządkowaniu zabawek.

• Dzieci mają możliwość samodzielnego wykonywania czynności adekwatnych do ich możliwości, takich jak ubieranie się, sprzątanie po sobie, układanie puzzli czy aranżowanie kącików zabaw.

• Personel zachęca dzieci do pomagania sobie nawzajem, z uwzględnieniem ich wieku i poziomu rozwoju.

• W sytuacjach konfliktowych personel wspiera dzieci w samodzielnym poszukiwaniu rozwiązań, jednocześnie zapewniając pomoc, jeśli dzieci nie są w stanie same poradzić sobie z daną sytuacją. W całej placówce obowiązują jednolite zasady reagowania w sytuacjach konfliktowych.

• Personel szanuje decyzje dzieci dotyczące dzielenia się zabawkami oraz uczestnictwa w zabawie z innymi dziećmi. Dzieci mają prawo odmówić zabawy z inną osobą lub dzielenia się zabawkami.

Standard 6.3 Zadania personelu wspierające współpracę i komunikację dzieci w grupie

W codziennej pracy personel realizuje następujące działania:

• Podpowiada dzieciom, jak mogą ze sobą współpracować lub rozwiązywać trudne sytuacje, np. „Najpierw on, potem ty”.

• Daje dzieciom możliwość samodzielnego decydowania, z kim chcą się bawić, ale pozostaje w pobliżu, aby zapewnić im poczucie bezpieczeństwa i ewentualną pomoc.

• Zamiast zakazów i krytyki, personel stosuje pozytywne komunikaty, które pokazują dzieciom, jak mogą zachować się inaczej, np. „Nogi chodzą po sali” zamiast „Nie biegaj!”.

• Jasno i w prosty sposób wyjaśnia dzieciom zasady obowiązujące w grupie, tak aby były dla nich zrozumiałe i możliwe do przestrzegania.

• Poprzez własne zachowanie personel pokazuje dzieciom, jak rozmawiać, prosić o coś, poczekać na swoją kolej czy zaprosić kogoś do zabawy.

• Zachęca dzieci do wspólnych działań, które rozwijają współpracę, takie jak budowanie z klocków, wspólne sprzątanie, zabawy w małych grupach.

• W trudniejszych sytuacjach, takich jak nieporozumienia między dziećmi, personel towarzyszy dzieciom, podpowiada rozwiązania i uczy, jak poradzić sobie z konfliktem bez złości i krzyku.

Standard 6.4 Celebrowanie świąt i innych ważnych wydarzeń

Zasady celebrowania świąt i innych ważnych wydarzeń:

• W placówce organizowane są proste formy celebrowania wydarzeń bliskich dzieciom, takich jak urodziny, Dzień Dziecka, , Dzień Rodziców.

• Dla każdego dziecka obowiązuje ten sam, ustalony z rodzicami rytuał świętowania urodzin.

• Dzieci nie są zobowiązywane do przygotowywania prezentów dla rodziców, czy innych osób. Wspólne świętowanie ma charakter zabawy i budowania relacji, dostosowany do wieku dzieci.

• Celebrowanie świąt o charakterze kulturowym lub religijnym odbywa się w porozumieniu z rodzicami, z uwzględnieniem różnic kulturowych.

• Każde dziecko ma prawo zrezygnować z udziału w świętowaniu lub jego wybranych elementach, a personel respektuje tę decyzję.

Proponowane święta, wydarzenia, uroczystości w bieżącym roku pracy:

20.03.2026- Świętujemy pierwszy dzień wiosny

23.03.2026- Warsztaty Wiosenne z udziałem Rodziców

1.04.2026- Odwiedziny Zająca Wielkanocnego

2.04.2026- Światowy Dzień Autyzmu

6.04.2026- Światowy Dzień Sportu

22.04.2026- Dzień Ziemi

21.05.2026- Dzień Rodziny- Warsztaty z udziałem Rodziców

26.05.2026- Dzień Mamy

1.06.2026- Dzień Dziecka

23.06.2026- Dzień Ojca

19.06.2026- Świętujemy Dzień Lata

Lipiec- Piknik Rodzinny

STANDARD 7

Zapewnienie dzieciom warunków do poznawania i doświadczania otaczającego świata

Standard 7.1 Wskazówki metodyczne dla personelu
sprzyjające poznawaniu i doświadczaniu otaczającego świata przez dzieci

Działania realizowane przez personel w wybranym obszarze:

• Dzieci mają możliwość swobodnego działania — indywidualnie, w parach lub w większej grupie, w zależności od potrzeb.

• Przestrzeń sali jest tak zorganizowana, by dzieci miały dostęp do różnorodnych miejsc zabawy tematycznej, które są regularnie wzbogacane o nowe elementy.

• Tematyka kącików i materiałów dostępnych w sali jest zmieniana w zależności od aktualnych zainteresowań dzieci oraz tematu zajęć.

• Dzieci podczas zabawy mogą decydować o tym, co chcą robić i jaką formę zabawy wybierają.

• Dzieci mają możliwość samodzielnego badania otoczenia poprzez kontakt z przedmiotami codziennego użytku oraz materiałami dostępnymi w sali.

• Czas trwania zabaw i aktywności dostosowywany jest do zaangażowania i możliwości dzieci — zabawa nie jest przerywana sztucznie, jeśli dzieci chcą ją kontynuować.

• Tematyka zabaw jest dostosowywana do zainteresowań dzieci, a personel reaguje na ich potrzeby w tym zakresie.

• Personel zachęca dzieci do odkrywania nowych umiejętności i zdobywania wiedzy poprzez zabawę, eksperymentowanie i próby działania.

• Dzieci mają przestrzeń do pokonywania drobnych trudności i uczenia się poprzez własne doświadczenia.

• W sali i podczas spacerów dzieci mają możliwość poznawania naturalnych materiałów, obserwowania zmian w przyrodzie i eksplorowania otoczenia.

• Organizowane są aktywności umożliwiające dzieciom poznawanie najbliższego środowiska — zarówno w sali, jak i poza nią.

Standard 7.2 Wybrane aktywności rozwijające poznawanie świata i myślenie przyczynowo-skutkowe

Rozwój myślenia przyczynowo-skutkowego:

• Zabawy wprawiające przedmioty w ruch: toczenie piłek, zabawy z kręceniem bączków, zabawy samochodzikami i pociągami.

• Zabawy światłem i cieniem: rzucanie cienia na ścianę, obserwowanie ruchu światła.

• Wkładanie i wyjmowanie, pakowanie, przenoszenie przedmiotów: sortery, klocki, piłeczki.

• Zgniatanie i rozrywanie papieru, zabawy z lodem: obserwacje przyrodnicze, dotykanie zimnych powierzchni, zabawa z papierem.

• Budowanie i burzenie konstrukcji: układanie wieży z klocków.

• Rozciąganie i badanie właściwości materiałów: rozciąganie gumek, tasiemek, badanie materiałów.

Rozwój umiejętności obserwacji i doświadczania świata:

• Proponowanie dzieciom wyboru produktów podczas posiłków.

• Zabawy przedmiotami wydającymi dźwięki przyrody, zwierząt, zjawisk atmosferycznych, odgłosów otoczenia, pojazdów.

• Zabawy w odkrywanie i poszukiwanie ukrytych przedmiotów.

• Możliwość eksplorowania otoczenia i przyrody wokół placówki: spacer, obserwacja roślin, zwierząt, zjawisk pogodowych.

Używanie określeń dla cech przedmiotów:

• Komentowanie i opisywanie znalezionych przedmiotów: „To jest duża piłka, a to mała”, „Miękki kocyk”, „Twardy klocek”.

• Opisywanie tego, co dzieci widzą, słyszą i czym się bawią.

• Porównywanie przedmiotów według cech, np. duży–mały, większy–mniejszy.

Używanie określeń przestrzennych:

• Zabawy w poszukiwanie ukrytych przedmiotów i określanie ich położenia: „Gdzie schował miś? Za krzesłem? Pod stołem?”.

• Opisywanie położenia przedmiotów i osób, np. „na”, „pod”, „obok”, „przed”, „za”.

STANDARD 8

Tworzenie dzieciom środowiska sprzyjającego mówieniu, słuchaniu i porozumiewaniu się

Standard 8.1 Wskazówki metodyczne dla personelu
wspierające rozwój mowy i komunikacji u dzieci

Działania realizowane przez personel w wybranym obszarze:

Mówienie do dzieci

• Personel dostosowuje sposób wypowiedzi do poziomu rozwoju dziecka, nie używając infantylnego języka.

• Wypowiedzi są krótkie, zrozumiałe i budowane pełnymi zdaniami.

• Podczas kontaktu z dziećmi personel używa pytań otwartych, zamkniętych oraz inicjujących rozmowę.

• Stosowane są różnorodne formy wypowiedzi: pytania, zdania twierdzące, komentarze, wykrzyknienia.

• Personel wyjaśnia dzieciom znaczenie nowych słów i zjawisk, wykorzystując gesty i mimikę.

• Podczas rozmowy personel mówi wyraźnie, modelując prawidłową artykulację i intonację.

• Stosowane są uproszczenia językowe ułatwiające zrozumienie, przy zachowaniu naturalnego, szanującego dzieci sposób komunikacji.

Aktywne słuchanie dzieci

• Personel uważnie obserwuje i reaguje na werbalne i niewerbalne komunikaty dzieci.

• Podczas rozmowy personel daje dzieciom czas na odpowiedź, nie przerywa i nie ponagla.

• Rozwijana jest rozmowa w oparciu o zainteresowania i doświadczenia dziecka.

• W sytuacjach codziennych personel angażuje dziecko w słowną interakcję opartą na wspólnym działaniu.

Wzbogacanie słownictwa dzieci

• Personel rozszerza słownictwo dzieci, opisując przedmioty, zjawiska i sytuacje w otoczeniu.

• Wprowadzane są nowe słowa w kontekście znanych dziecku sytuacji i przedmiotów.

• Dzieci mają codziennie możliwość słuchania opowiadań, historyjek lub bajek.

• Zachęca się dzieci do wspólnego oglądania książek, opowiadania o ilustracjach i powtarzania znanych fragmentów.

• Dzieci mogą samodzielnie przeglądać książki i ilustrowane materiały.

• Podczas wspólnego czytania personel zachęca dzieci do przewracania kartek, zadawania i odpowiadania na pytania, powtarzania słów i rymów.

• Słownictwo wzbogacane jest o różne kategorie wyrazów, m.in. nazwy przedmiotów, czynności, uczuć i funkcji.

Standard 8.2 Wybrane aktywności wspierające rozwój mowy i komunikacji u dzieci

Rozmowy z dziećmi

• Codzienne, naturalne rozmowy z dziećmi podczas różnorodnych aktywności.

• Rozmowy z wykorzystaniem pacynek, pluszaków lub innych przedmiotów.

• Rozmowy z dziećmi o tym, co aktualnie przyciąga ich uwagę.

• Komentowanie działań dzieci w trakcie zabawy.

• Dopytywanie dzieci o ich potrzeby w codziennych sytuacjach (np. podczas posiłków, w toalecie).

Komunikowanie się dzieci ze sobą oraz personelem

• Towarzyszenie dzieciom w sytuacjach, gdy ustalają coś między sobą, np. dzielą zabawki, umawiają się na zabawę.

• Zachęcanie dzieci do podejmowania kontaktu z innymi dziećmi i personelem.

• Organizowanie zabaw sprzyjających komunikacji, takich jak zabawa w telefon, dom, przyjęcie.

• Wspieranie dzieci w wyrażaniu swoich potrzeb i emocji wobec innych dzieci i osób dorosłych.

Aktywny udział dzieci we wspólnym czytaniu, słuchaniu tekstów, utworów, książek

• Codzienne wspólne czytanie książek i słuchanie opowiadań, bajek lub rymowanek.

• Zachęcanie dzieci do aktywnego udziału — przewracania kartek, wskazywania elementów na ilustracjach, odpowiadania na pytania.

• Pielęgnowanie rytuałów związanych z czytaniem, np. czytanie ulubionej książki o stałej porze dnia.

• Opowiadanie treści książek z obrazkami z zaangażowaniem dzieci, np. „Pokaż, gdzie jest…”.

• Udostępnianie dzieciom książek do samodzielnego oglądania.

STANDARD 9

Kształtowanie otoczenia umożliwiającego rozwój sprawności fizycznej dzieci oraz angażowanie zmysłów

Standard 9.1 Wskazówki metodyczne dla personelu
wspierające rozwój fizyczny dzieci

Działania realizowane przez personel w wybranym obszarze:

Rozwój sprawności w zakresie małej motoryki

• Organizowanie zabaw z wykorzystaniem przedmiotów rozwijających sprawność rąk, dłoni i palców (np. klocki, układanki, manipulowanie drobnymi przedmiotami).

• Pozostawianie dzieciom czasu i swobody na samodzielną zabawę i manipulację materiałami.

• Zachęcanie do zabaw rozwijających koordynację wzrokowo-ruchową, takich jak wrzucanie przedmiotów do otworów, łączenie elementów, układanie klocków.

Rozwój percepcji zmysłowej

• Codzienne udostępnianie dzieciom materiałów o różnorodnej fakturze, zapachu i dźwiękach (np. piasek, woda, ciastolina, naturalne materiały, instrumenty dźwiękowe).

• Organizowanie zabaw sensorycznych dostosowanych do wieku i możliwości dzieci.

• Dbanie o optymalny poziom bodźców w otoczeniu (unikanie zbyt silnych dźwięków, migających świateł itp.).

• Umożliwianie dzieciom eksploracji przedmiotów codziennego użytku i elementów otoczenia pod nadzorem.

• Planowanie zabaw sensorycznych tak, aby dzieci miały czas na spokojne zaangażowanie się i dzielenie swoimi spostrzeżeniami.

Rozwój sprawności w zakresie dużej motoryki

• Organizowanie przestrzeni w sali i na zewnątrz w sposób sprzyjający podejmowaniu aktywności ruchowej.

• Umożliwianie dzieciom wielokrotnego powtarzania i ćwiczenia nowych umiejętności ruchowych tak długo, jak długo są nimi zainteresowane.

• Stwarzanie dzieciom możliwości eksplorowania przestrzeni, np. przez przestawianie zabawek lub przenoszenie dzieci w różne miejsca w sali.

• Towarzyszenie dzieciom w zabawach ruchowych (np. turlanie, czworakowanie, próby wstawania, chodzenia).

• Zachęcanie do podejmowania nowych wyzwań ruchowych w granicach akceptowalnego ryzyka.

• Wspieranie niemowląt w rozwoju ruchowym, m.in. podczas prób siadania, czworakowania, wstawania i chodzenia.

• Dbanie o bezpieczeństwo dzieci, ale bez nieuzasadnionego ograniczania ich aktywności ruchowej.

Standard 9.2 Wybrane aktywności wspierające rozwój fizyczny dzieci

Zabawy angażujące zmysły wzroku, słuchu, węchu, dotyku, smaku:

• Ścieżki sensoryczne — chodzenie na bosaka po trawie, piasku, folii bąbelkowej, szyszkach, fakturach.

• Zabawy wodą, np. przelewanie, chlapanie, przekładanie drobnych elementów w wodzie.

• Zajęcia z błotem, piaskiem, ziemią, gliną.

• Malowanie palcami, rękami, gąbkami.

• Słuchanie różnych dźwięków — instrumenty, przedmioty codziennego użytku, dzwonki, folie szeleszczące.

• Wydawanie dźwięków ustami — naśladowanie zwierząt, pojazdów, powtarzanie prostych dźwięków.

• Próbowanie ziół, owoców, bezpiecznych produktów spożywczych o różnych smakach.

• Wąchanie kwiatów, ziół, aromatycznych przypraw.

• Testowanie smaków — słodkiego, słonego, kwaśnego w bezpiecznych warunkach.

• Zabawy koszykiem skarbów — różnorodne przedmioty o różnych fakturach, kształtach i zapachach.

Zabawy wspierające rozwój motoryki małej:

• Budowanie i układanie z klocków różnego rodzaju.

• Wkładanie i wyjmowanie przedmiotów z pudełek, pojemników, butelek z wąskim otworem.

• Chwytanie, darcie, zgniatanie, składanie papieru.

• Malowanie pędzlem, palcami, gąbkami.

• Lepienie, wałkowanie, ugniatanie ciastoliny, masy solnej, plasteliny.

• Przyczepianie i odczepianie elementów, np. rzepy, guziki, spinacze, zatrzaski.

• Zabawy z przyciskami, klawiszami, pokrętłami, otwieraniem i zamykaniem.

• Zawieszanie i zdejmowanie lekkich przedmiotów z haczyków, tablic manipulacyjnych.

Ćwiczenia koordynacji wzrokowo-ruchowej i równowagi:

• Wspinanie się na stabilne elementy, np. poduszki, kanapę, skrzynki, niskie drabinki.

• Chodzenie po wyznaczonym śladzie lub linii.

• Samodzielne jedzenie — nabieranie łyżką, picie z kubka, przekąski do rączki.

• Malowanie, rysowanie kredkami, pisakami, kredą.

• Samodzielne mycie rąk, buzi, czesanie się.

• Sprzątanie zabawek do wyznaczonego pojemnika.

• Zabawy z piłką — turlanie, rzucanie, łapanie, podrzucanie.

• Przeciąganie lekkich elementów (np. sznurka z przyczepionym przedmiotem).

Zabawy wspierające czucie głębokie oraz kształtujące schemat własnego ciała:

• Turlanie się po macie, dywanie, materacu.

• Huśtanie się w hamaku, na bujaku, na rękach opiekuna.

• Przeciskanie się przez tunel, pod stołem, między poduszkami.

• Otulanie się kocem, chustą, zabawy w kokonie.

• Delikatne masowanie pleców, dłoni, stóp, twarzy — ręką lub miękką szczotką.

• Zabawy z kołdrą obciążeniową (jeśli placówka posiada).

• Rzucanie się na miękkie poduchy lub materac.

Aktywności w zakresie dużej motoryki, ze szczególnym uwzględnieniem zabaw na powietrzu:

• Tory przeszkód — przechodzenie przez obręcze, omijanie pachołków, przeskakiwanie przez niskie przeszkody.

• Swobodne zabawy na placu zabaw, na nierównej powierzchni (trawa, piasek, kamyczki).

• Chodzenie po krawężniku, wzdłuż wyznaczonej linii.

• Bieganie po bezpiecznej przestrzeni na zewnątrz.

• Przeciąganie, pchanie, ciągnięcie lekkich wózków, skrzynek, zabawek na sznurku.

• Zabawy w chowanego, w berka w dostosowanej do wieku formie.

• Toczenie dużych piłek, opon, lekkich przedmiotów.

• Zawody ruchowe w prostym wydaniu — kto szybciej dobiegnie, przejdzie, dotknie.

• Wchodzenie i schodzenie z niskich schodków lub podestów pod nadzorem.

STANDARD 10

Zapewnienie dzieciom warunków do twórczej ekspresji i kontaktu z różnymi wytworami kultury i sztuki

Standard 10.1 Wskazówki metodyczne dla personelu oraz niezbędne warunki umożliwiające dzieciom działania twórcze oraz dostęp do wytworów kultury

Działania realizowane przez personel w wybranym obszarze:

Wspieranie działań twórczych dzieci:

• Personel udziela dzieciom pozytywnej informacji zwrotnej podczas działań twórczych, bez oceniania efektu i poprawiania prac dzieci.

• Dzieci mają codziennie swobodny dostęp do różnorodnych materiałów plastycznych (papier, kredki, mazaki, plastelina, ciastolina, klej).

• Zapewnione jest miejsce w sali, gdzie dzieci mogą swobodnie tworzyć i eksperymentować z materiałami.

• Umożliwia się dzieciom rysowanie i malowanie na pionowych płaszczyznach, na wysokości dostosowanej do ich wzrostu.

• W zajęciach plastycznych unika się stosowania gotowych szablonów, kolorowanek i kart do wypełniania.

• Podczas zajęć artystycznych dzieci nie są zmuszane do wykonywania tego samego — każde dziecko może tworzyć po swojemu.

• W pracy plastycznej i konstrukcyjnej personel skupia się na procesie tworzenia, nie na ostatecznym efekcie.

• Codziennie stwarzane są okazje do kreatywnych działań konstrukcyjnych (z klocków, pudełek, pojemników).

• Personel zachęca dzieci do tańca i śpiewu, organizując swobodne i zorganizowane formy aktywności muzycznej.

• Dzieci mają czas na samodzielne poszukiwanie kreatywnych rozwiązań w zabawie i działaniach artystycznych.

Kontakt dzieci z wytworami kultury i sztuki:

• W sali i podczas zajęć udostępniane są dzieciom reprodukcje dzieł sztuki — rysunki, obrazy.

• Personel organizuje sytuacje, w których dzieci mają okazję oglądać ilustracje i książki o wysokim poziomie estetycznym.

• Zapewniana jest muzyka wysokiej jakości, dostosowana do wieku dzieci, o odpowiedniej głośności i różnorodnym repertuarze.

• W miarę możliwości organizowane są zajęcia, podczas których dzieci mogą oglądać spektakle, występy, wystawy lub uczestniczyć w wydarzeniach kulturalnych dostosowanych do wieku.

Standard 10.2 Wybrane aktywności zachęcające dzieci do wyrażania twórczej ekspresji w różnych formach; wyrażania twórczej ekspresji przez umożliwienie dzieciom wykorzystywania różnorodnych materiałów; poznawania różnych wytworów kultury

Wyrażanie twórczej ekspresji w różnych formach

• Swobodne malowanie, rysowanie na dużych formatach papieru.

• Zabawy konstrukcyjne z wykorzystaniem klocków, pudełek, kartonów, pojemników.

• Taniec swobodny do muzyki, zabawy muzyczno-ruchowe.

• Śpiewanie, naśladowanie dźwięków, zabawy rytmiczne.

• Zabawy w teatrzyk z wykorzystaniem pacynek, pluszaków, rekwizytów.

• Opowiadanie przez dzieci historyjek obrazkowych lub wymyślonych bajek.

• Zabawy dramowe — odgrywanie prostych scenek, np. z życia codziennego, naśladowanie zwierząt.

• Rysowanie kredą na tablicy lub podłożu zewnętrznym.

• Malowanie gąbkami, stemplem, patyczkiem

• Swobodna zabawa lusterkami — obserwacja siebie i mimiki.

Wyrażanie twórczej ekspresji przez umożliwienie dzieciom wykorzystywania różnorodnych materiałów

• Swobodny dostęp do materiałów plastycznych: kartki, kredki, mazaki, farby, plastelina, ciastolina , tasiemki.

• Zabawy materiałami naturalnymi: szyszki, kamyki, liście, gałązki, piasek, woda.

• Umożliwienie malowania i rysowania na różnych podłożach: papier, karton, folia, płótno.

• Organizowanie zabaw sensorycznych z wykorzystaniem masy solnej, piasku kinetycznego, piany.

• Działania twórcze z wykorzystaniem materiałów z recyklingu: rolki, pudełka, butelki.

• Zapewnienie miejsca, w którym dzieci mogą swobodnie eksperymentować z materiałami — np. kącik plastyczny.

Poznawanie różnych wytworów kultury

• Udostępnianie dzieciom reprodukcji obrazów, ilustracji, rzeźb o wysokiej wartości artystycznej.

• Czytanie i oglądanie książek o wysokim poziomie estetycznym i starannym wykonaniu.

• Słuchanie muzyki klasycznej, dziecięcej i tradycyjnych utworów w odpowiedniej jakości.

• Pokazywanie dzieciom ilustracji, zdjęć, materiałów przedstawiających różne formy sztuki i architektury.

• Organizowanie zajęć tematycznych dotyczących tradycji i zwyczajów (np. świątecznych, regionalnych).

• W miarę możliwości uczestniczenie w wydarzeniach kulturalnych dostosowanych do wieku dzieci (np. teatrzyk, muzyka na żywo).

• Udział w krótkich spacerach lub wyjściach tematycznych (np. obejrzenie muralu, rzeźby w przestrzeni publicznej).

STANDARD 11

Praca na podstawie planu opiekuńczo wychowawczo edukacyjnego

Standard 11.1 Realizowanie planu opiekuńczo-wychowawczo-edukacyjnego

Forma dokumentacji: Dokumentacja prowadzona jest w sposób przejrzysty i zrozumiały dla wszystkich członków zespołu – arkusze obserwacji, tabele, krótkie notatki, opisy.

Zakres dokumentowania:

Każdy członek zespołu odpowiada za bieżące dokumentowanie wybranych elementów realizacji Planu OWE, w szczególności:

• Organizowanie działań i aktywności wspierający dzieci we wszystkich obszarach rozwoju.

• Wprowadzanych zmian w organizacji przestrzeni wynikających z potrzeb i zainteresowań dzieci.

• Wniosków z obserwacji oraz informacji zwrotnych od rodziców dotyczących dziecka lub środowiska instytucji opieki.

Stosowane narzędzia dokumentacyjne:

• Krótkie zapisy w dzienniku grupy

• Miesięczne plany ze szczegółowymi aktywnościami z różnych obszarów.

• Zdjęcia lub prace plastyczne jako dokumentacja aktywności dziecka.

• Arkusze samooceny personelu w zakresie wspierania dzieci.

• Notatki ze spotkań w sprawie realizacji OWE.

Wykorzystanie dokumentacji:

Wnioski z dokumentacji omawiane są podczas spotkań zespołu i służą do:

• Planowania dalszych działań wychowawczo-opiekuńczo-edukacyjnych.

• Wprowadzania zmian w organizacji przestrzeni i pracy z dziećmi.

• Dostosowywania wsparcia do indywidualnych potrzeb dzieci.

• Doskonalenia pracy zespołu i planowania rozwoju zawodowego personelu.

Dostępność dokumentacji: Dokumentacja jest dostępna dla wszystkich uprawnionych członków zespołu oraz, w zakresie dotyczącym ich dziecka, dla rodziców. Dokumentacja prowadzona jest z zachowaniem zasad ochrony danych osobowych.

Standard 11.2 Analizowanie i dostosowywanie planu do możliwości instytucji opieki oraz potrzeb dzieci, które do niej aktualnie uczęszczają

Termin analizy: W naszej placówce ewaluacja Planu OWE przeprowadzana jest raz w roku, w okresie od czerwca do sierpnia, zgodnie z organizacją pracy instytucji opieki. Konkretna data ustalana jest każdorazowo przez osobę kierującą placówką, z uwzględnieniem zakończenia bieżącego roku pracy i możliwości organizacyjnych.

Cel analizy:

• Podsumowanie stopnia realizacji zaplanowanych działań.

• Wskazanie mocnych stron oraz obszarów wymagających doskonalenia.

• Zaplanowanie zmian w Planie OWE na kolejny rok pracy.

Zakres analizy obejmuje:

• Realizację wszystkich obszarów ujętych w Planie OWE.

• Organizację przestrzeni i warunki sprzyjające rozwojowi dzieci.

• Skuteczność działań edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych.

• Jakość współpracy i komunikacji z rodzicami.

• Funkcjonowanie zespołu i spójność podejmowanych działań.

• Identyfikację trudności i sposobów ich rozwiązywania.

Sposób przeprowadzenia analizy:

• Zebranie informacji z bieżącej dokumentacji (arkusze obserwacji, notatki)

• Uwzględnienie wyników samooceny personelu.

• Analiza opinii rodziców, zebranych poprzez rozmowy, ankiety lub w innej przyjętej formie.

• Spotkanie zespołu, omówienie zebranych informacji i wypracowanie wniosków.

• Spisanie podsumowania w formie dokumentu wewnętrznego.

Dokumentowanie: Z analizy sporządzany jest dokument podsumowujący, zawierający wnioski i zalecenia do dalszej pracy. Dokument przechowywany jest w dokumentacji placówki i służy jako podstawa do modyfikacji Planu OWE.

Powiązanie z ewaluacją pracy personelu: Coroczna analiza Planu OWE jest ściśle powiązana z ewaluacją pracy zespołu. Wnioski z analizy wykorzystywane są do planowania działań doskonalących i rozwoju zawodowego personelu, zgodnie z aktualnymi potrzebami placówki i dzieci.

STANDARD 2

Określenie zasad, procedur i programów dotyczących organizacji pracy personelu

Standard 2.1 Procedura przebywania osób dorosłych innych niż personel i rodzice na terenie instytucji opieki

Cel procedury

Celem niniejszej procedury jest zapewnienie najwyższego poziomu bezpieczeństwa dzieci uczęszczających do placówki poprzez wprowadzenie jasnych, jednolitych i obowiązujących wszystkich zasad dotyczących kontroli dostępu oraz przebywania osób dorosłych spoza personelu i rodziców na terenie instytucji opieki.

Placówka zobowiązuje się do podejmowania wszelkich działań minimalizujących ryzyko nieuprawnionego przebywania osób postronnych w przestrzeni, w której przebywają dzieci.

Wdrożenie tej procedury ma na celu:

• skuteczną kontrolę wejść i wyjść osób z zewnątrz,

• ograniczenie możliwości nieuprawnionego kontaktu z dziećmi,

• zapewnienie przejrzystych zasad obowiązujących zarówno gości, jak i cały zespół placówki,

• ochronę prywatności i poczucia bezpieczeństwa dzieci,

• zapewnienie zgodności organizacji pracy z obowiązującymi przepisami prawa i standardami jakości opieki.

Zakres stosowania

Procedura dotyczy wszystkich osób dorosłych wchodzących na teren placówki, które nie są:

• pracownikami instytucji,

• rodzicami lub prawnymi opiekunami dzieci zapisanych do placówki,

• osobami upoważnionymi przez rodziców do odbioru dziecka (weryfikowanymi zgodnie z wewnętrznymi zasadami odbioru dziecka).

Do osób zewnętrznych w rozumieniu niniejszej procedury zalicza się m.in.:

• gości zaproszonych do placówki,

• pracowników firm zewnętrznych wykonujących usługi serwisowe, remontowe lub kontrolne,

• dostawców towarów i usług,

• przedstawicieli organów nadzorujących (np. Sanepid, Straż Pożarna, Kuratorium) — z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych przepisami prawa.

Odpowiedzialność

Za przestrzeganie niniejszej procedury odpowiedzialni są wszyscy członkowie personelu placówki, niezależnie od zajmowanego stanowiska.

Szczególną odpowiedzialność za nadzór nad przestrzeganiem procedury ponosi osoba kierująca placówką.

Osoba kierująca placówką odpowiedzialna jest za:

• organizację szkoleń wewnętrznych w zakresie znajomości procedury przez personel,

• bieżące monitorowanie stosowania procedury w codziennej pracy,

• egzekwowanie przestrzegania zasad przez osoby z zewnątrz,

• podejmowanie decyzji w sytuacjach wyjątkowych i nieprzewidzianych,

• aktualizację procedury w razie zmian organizacyjnych lub przepisów prawa.

Każdy członek zespołu placówki zobowiązany jest do:

• znajomości procedury i stosowania jej w praktyce,

• reagowania na wszelkie nieprawidłowości lub próby naruszenia zasad,

• zgłaszania osobie kierującej placówką wszelkich incydentów związanych z nieuprawnionym przebywaniem osób dorosłych na terenie placówki.

Zasady ogólne

1. Na teren placówki mogą wchodzić wyłącznie osoby uprawnione, po wcześniejszym zgłoszeniu swojego przybycia personelowi.

2. Każda osoba z zewnątrz zobowiązana jest do wpisu do księgi wejść i wyjść.

3. Osoby z zewnątrz mogą poruszać się wyłącznie w wyznaczonych strefach, zgodnie z ustaleniami, z personelem.

4. Zabrania się swobodnego poruszania się po placówce bez wiedzy i zgody personelu.

5. Zabrania się pozostawiania osób z zewnątrz bez nadzoru na terenie placówki.

6. Osoby z zewnątrz nie mają prawa do samodzielnego kontaktu z dziećmi.

7. Wszelkie działania osób z zewnątrz muszą odbywać się w sposób niezakłócający pracy placówki i poczucia bezpieczeństwa dzieci.

Szczegółowe zasady postępowania

W placówce prowadzona jest księga wejść i wyjść, w której każda osoba z zewnątrz wpisuje:

• imię i nazwisko,

• nazwę reprezentowanej firmy/instytucji (jeśli dotyczy),

• cel wizyty,

• godzinę wejścia,

• godzinę wyjścia,

• podpis.

W przypadku odmowy dokonania wpisu do księgi, osoba nie zostaje wpuszczona na teren placówki.

Wpisu dokonuje samodzielnie osoba wchodząca lub w uzasadnionych przypadkach — upoważniony pracownik placówki.

Zakres dostępu i poruszania się po terenie placówki

Osoby z zewnątrz mogą przebywać wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych:

• wejście główne (przedsionek, hol wejściowy), szatnia

• toaleta dla gości

• sale grupowe (wyłącznie pod nadzorem pracownika)

Wstęp do pomieszczeń sanitarnych, kuchni , pomieszczenia gospodarczego, gabinetu do zajęć specjalistycznych jest zabroniony.

Na życzenie osoby kierującej placówką lub w uzasadnionych przypadkach (np. awaria, kontrola) może zostać wprowadzona osoba z zewnątrz do innych pomieszczeń — wyłącznie pod opieką pracownika.

Placówka stosuje oznaczenia przy drzwiach dla osób z zewnątrz „tylko dla personelu”. Placówka opracowała graficzny schemat placówki z oznaczeniem stref dostępnych i niedostępnych dla osób z zewnątrz. Schemat jest widoczny przy drzwiach wejściowych

Zasady kontaktu z dziećmi

Osoby z zewnątrz nie mają prawa do samodzielnego kontaktu z dziećmi.

Wszelkie rozmowy, obserwacje czy zabawy z dziećmi mogą odbywać się wyłącznie w obecności pracownika placówki.

Bezwzględnie zabronione jest:

• pozostawianie osoby z zewnątrz samej z dzieckiem,

• przekazywanie informacji dotyczących dzieci,

• wykonywanie zdjęć, filmów lub nagrań dzieci bez pisemnej zgody osoby kierującej placówką i rodziców.

Sytuacje wyjątkowe

W przypadku interwencji służb ratunkowych (Policja, Straż Pożarna, Pogotowie) obowiązuje pełna współpraca, a dostęp do placówki odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W przypadku awarii lub innych zdarzeń losowych osoba kierująca placówką może podjąć decyzję o dopuszczeniu osób z zewnątrz do innych części budynku, jeśli jest to niezbędne.

Obowiązki personelu

Każdy członek zespołu zobowiązany jest do:

• czujności i natychmiastowej reakcji na obecność osób nieuprawnionych,

• weryfikacji celu wizyty,

• dopilnowania wpisu do księgi wejść i wyjść,

• poinformowania osoby z zewnątrz o obowiązujących zasadach,

• zgłoszenia osobie kierującej placówką wszelkich niepokojących sytuacji.

Obowiązki osób z zewnątrz

• Przestrzeganie zasad obowiązujących na terenie placówki.

• Stosowanie się do poleceń personelu.

• Poruszanie się wyłącznie po wskazanych przez personel strefach.

• Poszanowanie prywatności i bezpieczeństwa dzieci oraz pracowników.

Postępowanie w przypadku naruszenia procedury

• Osoba naruszająca zasady procedury zostaje poproszona o niezwłoczne opuszczenie terenu placówki.

• W sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu dzieci lub personelu wzywane są odpowiednie służby (Policja, Straż Miejska).

• Każde zdarzenie naruszenia zasad zostaje odnotowane w dokumentacji wewnętrznej placówki.

Standard 2.2 Procedura przyjmowania i odbierania dzieci z instytucji opieki

Cel procedury

Celem niniejszej procedury jest zapewnienie najwyższego poziomu bezpieczeństwa dzieci poprzez wprowadzenie jednolitych, obowiązujących wszystkich pracowników zasad dotyczących przyjmowania i odbierania dzieci z placówki.

Procedura ma na celu:

• Zapobieganie sytuacjom nieuprawnionego odbioru dziecka,

• Zapewnienie, aby każde dziecko trafiało wyłącznie pod opiekę osoby do tego uprawnionej,

• Minimalizowanie ryzyka pomyłek, nieprawidłowości i niebezpiecznych sytuacji,

• Umożliwienie szybkiego i zgodnego z prawem reagowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa dziecka

Zakres stosowania

Procedura obowiązuje wszystkich pracowników placówki, niezależnie od zajmowanego stanowiska, wymiaru czasu pracy oraz formy zatrudnienia.

Odpowiedzialność

• Wszyscy członkowie personelu są zobowiązani do znajomości i bezwzględnego przestrzegania procedury.

• Obowiązkiem personelu jest również przypominanie rodzicom i osobom upoważnionym o konieczności przestrzegania zasad procedury w celu zapewnienia bezpieczeństwa dzieci.

• Za koordynację przestrzegania procedury odpowiada osoba kierująca placówką.

Opis postępowania

Przyjmowanie dzieci do placówki

• Dziecko jest przyprowadzane do placówki w godzinach jej otwarcia.

• Dziecko przekazywane jest osobiście pracownikowi znającemu dziecko lub wskazanemu do odbioru dzieci w danym dniu.

• Każde przyjęcie dziecka rejestrowane jest w dokumentacji: w dzienniku grupy

• Rodzic/opiekun zobowiązany jest do poinformowania personelu o stanie zdrowia dziecka, ewentualnych niepokojących objawach lub innych istotnych kwestiach dotyczących samopoczucia dziecka.

Odbieranie dzieci z placówki

Dziecko może zostać odebrane wyłącznie przez:

• jednego z rodziców lub opiekunów prawnych (chyba że prawo to zostało ograniczone na mocy orzeczenia sądu),

• osobę pełnoletnią pisemnie upoważnioną przez rodziców/opiekunów prawnych (upoważnienie musi być złożone osobiście w placówce, w formie pisemnej).

Pracownik weryfikuje tożsamość osoby odbierającej dziecko, w razie potrzeby prosząc o dokument tożsamości.

Dziecko nie zostanie wydane osobie:

• nieposiadającej stosownego upoważnienia,

• której tożsamości nie można potwierdzić,

• znajdującej się pod wpływem alkoholu, narkotyków lub innych środków odurzających,

• co do której istnieje podejrzenie, że może zagrażać bezpieczeństwu dziecka.

Każde odebranie dziecka jest odnotowywane w dzienniku

Sytuacje wyjątkowe

• W przypadku ograniczenia lub pozbawienia jednemu z rodziców prawa do odbioru dziecka, personel postępuje wyłącznie zgodnie z aktualnym orzeczeniem lub postanowieniem sądu rodzinnego, przechowywanym w dokumentacji placówki.

• W przypadku, gdy dziecko nie zostanie odebrane w godzinach pracy placówki, a kontakt z rodzicami i osobami upoważnionymi jest niemożliwy, osoba kierująca placówką lub inny pracownik wzywa odpowiednie służby i postępuje zgodnie z ich instrukcjami.

• W sytuacjach budzących wątpliwości co do tożsamości osoby odbierającej lub jej stanu psychofizycznego, dziecko nie zostaje wydane, a o sytuacji informuje się osobę kierującą placówką.

Obowiązki personelu

• Znajomość i przestrzeganie niniejszej procedury.

• Bieżące przypominanie rodzicom/opiekunom o zasadach odbioru dzieci.

• Skrupulatne weryfikowanie tożsamości osób odbierających dziecko.

• Reagowanie na każdą sytuację budzącą wątpliwości lub zagrażającą bezpieczeństwu dziecka.

• Dokumentowanie przyjęcia i wydania dziecka zgodnie z ustalonymi zasadami.

• Informowanie osoby kierującej placówką o wszelkich nieprawidłowościach.

Postępowanie w przypadku naruszenia procedury

• W przypadku próby odbioru dziecka niezgodnie z procedurą (np. przez osobę nieupoważnioną lub pod wpływem alkoholu), dziecko nie zostaje wydane.

• Personel informuje o sytuacji osobę kierującą placówką.

• W razie potrzeby wzywane są odpowiednie służby.

• Zdarzenie zostaje odnotowane w dokumentacji wewnętrznej placówki.

• W przypadku uporczywego naruszania zasad przez rodziców/opiekunów, mogą zostać podjęte dodatkowe kroki w celu ochrony dobra dziecka, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Standard 2.3 Procedura postępowania w przypadku choroby dzieci

Cel procedury

Celem niniejszej procedury jest zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego dzieci przebywających w placówce poprzez określenie jednolitych zasad rozpoznawania niepokojących objawów chorobowych, izolacji dzieci chorych, informowania rodziców oraz podejmowania działań w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia dziecka.

Procedura ma również na celu ograniczenie ryzyka rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych w grupie oraz ochronę zdrowia pozostałych dzieci i personelu.

Zakres stosowania

Procedura obowiązuje wszystkich pracowników placówki, niezależnie od zajmowanego stanowiska i formy zatrudnienia.

Zasady dotyczą wszystkich dzieci przebywających w placówce oraz sytuacji związanych z podejrzeniem choroby lub pogorszeniem się stanu zdrowia dziecka podczas pobytu w placówce.

Odpowiedzialność

• Za znajomość i stosowanie procedury odpowiedzialni są wszyscy pracownicy placówki.

• Osoba kierująca placówką nadzoruje przestrzeganie procedury oraz podejmuje decyzje w sytuacjach wymagających interwencji, w tym kontaktu ze służbami medycznymi lub Sanepidem.

• Personel zobowiązany jest do natychmiastowego informowania osoby kierującej placówką o każdej sytuacji podejrzenia choroby dziecka.

Rozpoznawanie niepokojących objawów chorobowych

Personel przez cały czas pobytu dziecka w placówce uważnie obserwuje jego stan zdrowia i samopoczucie.

Szczególną uwagę należy zwrócić na następujące objawy:

• gorączka lub podwyższona temperatura,

• wysypka, zaczerwienienia skóry, obrzęk,

• kaszel, katar, duszności, trudności w oddychaniu,

• wymioty, biegunka, brak apetytu,

• bóle (brzucha, głowy, ucha), płacz, drażliwość,

• osłabienie, senność, apatia,

• odczyn po ukąszeniach, znaczne zaczerwienienie lub opuchlizna.

Postępowanie w przypadku wystąpienia niepokojących objawów

Izolacja dziecka

• Dziecko z objawami chorobowymi natychmiast zostaje odizolowane od grupy.

• Dziecku zapewnia się opiekę i komfort w wyznaczonym miejscu izolacji (np. osobne pomieszczenie lub wydzielona strefa).

• Jeśli sytuacja na to pozwala, dziecko powinno mieć możliwość spokojnego odpoczynku.

Ocena stanu zdrowia dziecka

• Należy zmierzyć temperaturę dziecka.

• W razie wątpliwości lub pogorszenia stanu zdrowia należy natychmiast poinformować osobę kierującą placówką.

Informowanie rodziców

• Rodzice/opiekunowie prawni dziecka są niezwłocznie informowani o sytuacji.

• Należy poprosić o jak najszybszy odbiór dziecka z placówki.

• Rodzicom przekazywane są informacje o zaobserwowanych objawach oraz zalecenie konsultacji lekarskiej.

Sytuacje wyjątkowe

W przypadku nagłego, gwałtownego pogorszenia się stanu zdrowia dziecka (np. wysoka gorączka, duszności, utrata przytomności, silne bóle, drgawki):

• należy niezwłocznie wezwać pomoc medyczną (pogotowie ratunkowe – numer 112 lub 999),

• jednocześnie poinformować rodziców,

• do czasu przyjazdu służb medycznych zapewnić dziecku spokój i opiekę,

• w razie potrzeby udzielić dziecku pierwszej pomocy zgodnie z obowiązującymi zasadami.

Postępowanie w przypadku podejrzenia choroby zakaźnej

W przypadku podejrzenia choroby zakaźnej (np. ospa wietrzna, różyczka, odra, COVID-19):

• należy poinformować osobę kierującą placówką,

• zgłosić sytuację do właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej (Sanepid),

• postępować zgodnie z wytycznymi Sanepidu dotyczącymi dalszych działań (np. dezynfekcja, kwarantanna, obserwacja dzieci),

• poinformować rodziców pozostałych dzieci o zaistniałej sytuacji i zaleceniu obserwacji zdrowia ich dzieci,

• dziecko, które przebyło chorobę zakaźną, może wrócić do placówki wyłącznie po całkowitym wyzdrowieniu, za zgodą lekarza.

Dokumentowanie zdarzenia

Każdy przypadek podejrzenia choroby lub pogorszenia stanu zdrowia dziecka musi zostać odnotowany w dokumentacji:

• dziennik grupy lub zeszyt zdarzeń,

• krótki opis objawów i podjętych działań,

• informacja o powiadomieniu rodziców.

W przypadku wezwania pomocy medycznej lub hospitalizacji dziecka sporządzana jest notatka służbowa z dokładnym opisem zdarzenia.

Rodzice pozostałych dzieci otrzymują informację o możliwości wystąpienia choroby zakaźnej w grupie i konieczności obserwacji dzieci.

Kryteria powrotu dziecka do placówki po chorobie

• Dziecko może wrócić do placówki po ustąpieniu wszystkich objawów choroby.

• Personel ma prawo odmówić przyjęcia dziecka, jeśli objawy chorobowe nadal są widoczne lub stan zdrowia dziecka budzi wątpliwości.

Obowiązki personelu

• Systematyczna obserwacja stanu zdrowia dzieci.

• Izolowanie dzieci z objawami choroby.

• Informowanie rodziców i osoby kierującej placówką o każdej sytuacji podejrzenia choroby.

• Dokumentowanie wszystkich przypadków podejrzenia choroby.

• Przestrzeganie zasad higieny i profilaktyki zdrowotnej.

• Współpraca z rodzicami i służbami medycznymi w sytuacjach wymagających interwencji.

• Odmowa przyjęcia do placówki dziecka, które ewidentnie wykazuje objawy choroby.

• Dbanie o regularną wentylację, sprzątanie i dezynfekcję sali i zabawek.

• Uczenie dzieci zasad higieny – mycie rąk, zasłanianie ust przy kaszlu i kichaniu, niedzielenie się sztućcami, kubkami.

Postępowanie w przypadku naruszenia procedury

• W przypadku stwierdzenia, że dziecko zostało przyjęte do grupy mimo widocznych objawów chorobowych, należy niezwłocznie poinformować osobę kierującą placówką i podjąć działania zgodnie z niniejszą procedurą.

• W razie powtarzającego się przyprowadzania chorego dziecka przez rodziców, osoba kierująca placówką podejmuje rozmowę wyjaśniającą z rodzicami, a w sytuacjach skrajnych może wystosować pisemne zalecenia lub zgłosić sytuację do odpowiednich służb.

• Nieprzestrzeganie procedury przez personel skutkuje rozmową dyscyplinującą, a w przypadku rażącego naruszenia zasad — konsekwencjami zgodnymi z przepisami prawa pracy.

Standard 2.4 Ramowy program adaptacji dzieci uwzględniający aktywny udział rodziców

Cel programu

Celem programu adaptacji jest zapewnienie dzieciom możliwie najłagodniejszego, indywidualnie dopasowanego i bezpiecznego przejścia z domowego środowiska do instytucji opieki. Program ma minimalizować stres dziecka i rodziny, wspierać budowanie relacji z opiekunami i rówieśnikami, rozwijać poczucie bezpieczeństwa oraz ułatwiać dziecku odnalezienie się w nowym rytmie dnia. Jednocześnie program służy wzmocnieniu zaufania rodziców do placówki i zespołu opiekuńczego, poprzez aktywne włączenie ich w proces adaptacji.

Adaptacja nie jest działaniem jednorazowym — to stopniowy proces budowania gotowości dziecka do samodzielnego, komfortowego uczestnictwa w życiu grupy.

Założenia i zakres programu

• Adaptacja jest procesem zindywidualizowanym — czas i sposób jej prowadzenia dostosowuje się do wieku, potrzeb i możliwości dziecka.

• Program dotyczy wszystkich dzieci przyjmowanych do placówki — niezależnie od terminu rozpoczęcia uczęszczania, dopasowywany jest indywidualnie do dziecka i możliwości organizacyjnych placówki.

• W adaptacji aktywnie uczestniczą rodzice lub inne bliskie dziecku osoby.

• Czas trwania adaptacji wynosi orientacyjnie 5–10 dni, z możliwością wydłużenia, jeśli sytuacja tego wymaga.

• Harmonogram dnia w czasie adaptacji jest elastyczny, z możliwością wprowadzenia zmian sprzyjających poczuciu bezpieczeństwa dzieci.

• Proces adaptacji uwzględnia aktualne zapisy Konwencji o Prawach Dziecka, w szczególności prawo dziecka do poczucia bezpieczeństwa, szacunku, akceptacji i stopniowego włączania się w życie grupy.

• Placówka zapewnia rodzicom niezbędne informacje i wsparcie na każdym etapie adaptacji.t

I faza programu adaptacji

Poznanie

Cel: Stopniowe zapoznanie dziecka z przestrzenią placówki, personelem oraz rytmem dnia; budowanie poczucia bezpieczeństwa u dziecka i rodziców.

Działania:

• Organizacja spotkania informacyjnego z rodzicami nowo przyjętych dzieci (indywidualnie lub w grupie).

• Przekazanie materiałów informacyjnych dotyczących funkcjonowania placówki i programu adaptacji.

• Indywidualny wywiad z rodzicami na temat dziecka — jego potrzeb, przyzwyczajeń, stanu zdrowia.

• Możliwość wizyty zapoznawczej dziecka z rodzicem w sali.

• Ustalenie indywidualnego planu adaptacji: terminy, godziny, długość pobytu, obecność osoby bliskiej.

• Wprowadzenie dziecka i rodzica do sali w pierwszym dniu, umożliwienie wspólnego przebywania w grupie.

II faza programu adaptacji

Budowanie zaufania

Cel: Nawiązywanie relacji między dzieckiem a personelem, stopniowe oswajanie z rytmem dnia i przestrzenią grupową, ograniczanie obecności rodzica

Działania:

• Wyznaczenie opiekuna odpowiedzialnego za indywidualne wsparcie dziecka.

• Systematyczne skracanie obecności rodzica lub osoby bliskiej, zgodnie z ustaleniami i gotowością dziecka.

• Zapewnienie możliwości zabawy z opiekunem i rówieśnikami — bez przymusu uczestnictwa.

• Poszanowanie potrzeby dystansu i obserwacji u dziecka.

• Codzienne rozmowy personelu z rodzicami — wymiana informacji, modyfikowanie planu adaptacji w razie potrzeby.

• Organizowanie atrakcyjnych, bezpiecznych aktywności — zabawy sensoryczne, konstrukcyjne, ruchowe, wspólne rytuały.

• W przypadku trudności emocjonalnych dziecka — wsparcie, cierpliwość, współpraca z rodzicem.

III faza programu adaptacji

Separacja – powierzenie

Cel: Stopniowe przejęcie przez personel pełnej opieki nad dzieckiem, samodzielność dziecka w grupie.

Oznaki zakończenia adaptacji:

• Dziecko rozpoznaje i akceptuje opiekunów.

• Zostaje na sali bez rodzica, podejmuje zabawę.

• Zna elementy rutyny: miejsce na ubrania, zabawki, mycie rąk, posiłki.

• Potrafi skorzystać z pomocy opiekuna w sytuacji stresowej.

• Samodzielnie sięga po zabawki, włącza się w zabawy grupowe.

• Uczestniczy w posiłkach i odpoczynku.

Sytuacje wyjątkowe

• Jeśli dziecko nadal nie akceptuje rozstania z rodzicem, przejawia silne reakcje stresowe — plan adaptacji jest modyfikowany.

• W trudnych przypadkach personel konsultuje sytuację z rodzicami, osobą kierującą placówką.

• W wyjątkowych sytuacjach (np. choroba dziecka lub rodzica) proces adaptacji może zostać zawieszony lub przesunięty.

Obowiązki personelu

• Przygotowanie przestrzeni i organizacji dnia sprzyjających adaptacji.

• Zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa, szacunku i indywidualnego podejścia.

• Stały kontakt i współpraca z rodzicami.

• Udzielanie wsparcia emocjonalnego dziecku.

• Obserwacja i dokumentowanie przebiegu procesu adaptacji.

• W razie potrzeby — elastyczne modyfikowanie planu adaptacji.

Obowiązki rodziców

• Zapoznanie się z zasadami funkcjonowania placówki.

• Przygotowanie dziecka do adaptacji — rozmowy, wspieranie samodzielności.

• Aktywny udział w adaptacji: obecność z dzieckiem, współpraca z personelem.

• Poszanowanie ustaleń dotyczących obecności w grupie.

• Przekazywanie personelowi informacji o dziecku i jego samopoczuciu.

• Budowanie pozytywnego nastawienia dziecka wobec nowego miejsca.

Plan realizacji

• Zapoznanie rodziców z organizacją instytucji opieki poprzez umożliwienie zwiedzania budynku, zapoznanie z rozkładem dnia, poinformowanie o formach zajęć dla dzieci.

• Uzyskanie przez instytucji opieki informacji o dziecku na podstawie: karty zapisu dziecka do instytucji opieki oraz ankiety informacyjnej o dziecku.

• Zapoznanie rodziców z programem adaptacyjnym – zapoznanie z treściami dotyczącymi adaptacji, zachęcanie rodziców do regulowania czasu pobytu dziecka w instytucji opieki, zachęcanie do wspólnej zabawy, poinformowanie o obowiązkach rodziców i personelu

• Pobyt rodzica z dzieckiem w instytucji opieki – wspólne zapoznawanie z budynkiem instytucji, zabawkami, wspólnymi zabawami.

• Adaptacja rodziców – ustalanie zasad kontaktu i współpracy, zachęcanie do indywidualnych rozmów, zebranie grupowe, udział w organizacji uroczystości, badanie oczekiwań rodziców wobec placówki, opiekunów personelu.

Proponowane aktywności
i działania personelu

• Organizacja dni otwartych przed rozpoczęciem roku pracy placówki.

• Wprowadzenie „kącika powitalnego” — miejsce, gdzie dzieci mogą przynieść przedmiot z domu (np. pluszak, kocyk).

• Wprowadzenie stałych rytuałów: powitanie, piosenka, zabawa na rozpoczęcie dnia.

• Stopniowe skracanie pobytu rodzica, w zależności od gotowości dziecka.

• Systematyczna wymiana informacji — rozmowy indywidualne, notatki, możliwość kontaktu telefonicznego.

• Dostosowanie aktywności w pierwszych tygodniach do potrzeb dzieci adaptujących się (spokojniejsze zabawy, mniejsze grupy, więcej wsparcia indywidualnego).

  • Malowanie farbami na brystolu lub folii

  • Zabawy sensoryczne z wodą i piaskiem, łapanie baniek

  • Śpiewanie piosenek, recytowanie wierszyków i masażyków

  • Zabawy z balonami, chustą animacyjną, piłeczkami

  • Zabawy swobodne w sali wybranymi przez dzieci zabawkami

  • Przechodzenie przez tunel, wspinanie się na zjeżdżalnie

  • Obserwacja przyrody, zabawy na placu zabaw

• Zorganizowanie krótkiego podsumowania adaptacji z rodzicami po zakończeniu procesu.

Termin adaptacji

Dokładne daty adaptacji przedstawiane są w opisanym planie zajęć indywidualnie dopasowanym do danej grupy. Scenariusz ten jest każdorazowo akceptowany przez dyrektora placówki i realizowany w sposób dostosowany do możliwości organizacyjnych oraz aktualnych potrzeb dzieci i ich rodzin.

Osoba odpowiedzialna za realizację etapów procesu adaptacji

Standard 15.1

Osoby wyznaczone do realizacji zadań adaptacyjnych:

Za zapoznanie rodziców z zasadami i procedurami obowiązującymi w instytucji oraz poinformowanie o konieczności towarzyszenia dziecku przez bliską osobę dorosłą w czasie adaptacji – odpowiada wychowawca grupy lub inna osoba wyznaczona przez dyrektora placówki.

Za poinformowanie rodziców, w jaki sposób mogą przygotować dziecko do uczęszczania do instytucji opieki – odpowiada wychowawca grupy lub inna osoba wyznaczona przez dyrektora placówki.

Za zebranie informacji na temat przyzwyczajeń i potrzeb dziecka, towarzyszących codziennym czynnościom – odpowiada wychowawca grupy lub inna osoba wyznaczona przez dyrektora placówki.

Standard 2.5 Zapewnienie warunków do swobodnego poruszania się dzieci

W naszej placówce przestrzeń dla dzieci została zorganizowana w taki sposób, aby wspierać ich naturalną potrzebę ruchu, eksploracji oraz zapewniać komfortowe warunki do odpoczynku i wyciszenia. Odpowiednio zaplanowane środowisko fizyczne wpływa bezpośrednio na rozwój dzieci, budowanie ich samodzielności, pewności siebie, a także na wzmacnianie kompetencji społecznych.

Założenia organizacyjne:

• W salach wydzielono strefy do różnych aktywności, co umożliwia dzieciom swobodne przemieszczanie się i wybór miejsca zgodnie z aktualną potrzebą lub zainteresowaniem.

• Przestrzeń została zaprojektowana w sposób przejrzysty i uporządkowany — dzieci mają możliwość łatwego orientowania się, gdzie mogą się bawić, odpoczywać, czytać lub obserwować.

• Wyposażenie sali i układ mebli wspierają samodzielność dzieci oraz sprzyjają ich bezpieczeństwu.

• Środowisko jest na tyle elastyczne, aby można je było modyfikować i dostosowywać do zmieniających się potrzeb grupy.

Konkretne rozwiązania przestrzenne w placówce:

• Układ mebli wyraźnie rozdziela strefy aktywności — przewidziano miejsce do głośnej zabawy, strefę czytelniczą, sensoryczną.

• Półki i inne elementy wyposażenia znajdują się na wysokości wzroku dzieci, co wspiera ich samodzielność i orientację w przestrzeni.

• Dzieci mają swobodny dostęp do materiałów edukacyjnych i zabawek, które znajdują się w oznaczonych pojemnikach lub na niskich półkach.

• W pomieszczeniach dostępne są elementy umożliwiające rozwój ruchowy, takie jak schodki, podesty, miejsca do wspinania się.

• Przewidziano również miejsce, gdzie dziecko może się schować i zapewnić sobie chwilę prywatności (np. namiot, domek, kącik w sali).

Zasady dostępności materiałów i wyposażenia:

• Materiały edukacyjne, zabawki i sprzęty są odpowiednio dobrane do wieku i możliwości dzieci, bezpieczne i utrzymywane w dobrym stanie technicznym.

• Dzieci mogą korzystać z nich samodzielnie przez dłuższy czas, aż do wyczerpania zainteresowania daną aktywnością.

• Wszystkie elementy wyposażenia i organizacja przestrzeni są regularnie monitorowane i dostosowywane do rozwoju dzieci oraz zmieniających się potrzeb grupy

Standard 2.6 Zapewnienie warunków do odpoczynku dzieci

W naszej placówce zapewniamy dzieciom odpowiednie, komfortowe warunki do codziennego odpoczynku i wyciszenia, zgodnie z ich indywidualnymi potrzebami rozwojowymi oraz aktualnym samopoczuciem. Odpoczynek, zarówno w formie snu, jak i chwil relaksu w ciągu dnia, jest kluczowy dla prawidłowego funkcjonowania dziecka, jego dobrego samopoczucia i procesu uczenia się.

Zasady organizacji warunków do odpoczynku:

• Przestrzeń do drzemki organizowana jest bezpośrednio w sali zajęć.

• Dla dzieci przygotowywane są indywidualne, rozkładane leżaki oznaczone imionami , co ułatwia dzieciom ich rozpoznanie i wzmacnia poczucie bezpieczeństwa.

• W pomieszczeniu przewidziano możliwość przyciemnienia światła na czas drzemki, np. za pomocą rolet

• W razie potrzeby włączana jest cicha, spokojna muzyka relaksacyjna sprzyjająca wyciszeniu.

• Przestrzeń jest wietrzona przed i po odpoczynku, a leżaki i materace regularnie dezynfekowane.

Strefa wyciszenia i relaksu:

• Poza wyznaczonym czasem na drzemkę, dzieci mają stały dostęp do wydzielonej w sali strefy wyciszenia.

• Strefa ta została wyposażona w:

  • wygodne, miękkie poduszki oraz pufe

  • książeczki i albumy do oglądania, zabawki przytulanki,

Dodatkowe zasady:

• Personel codziennie obserwuje dzieci i indywidualnie dostosowuje czas i sposób odpoczynku do ich potrzeb, nie zmuszając do snu dzieci, które tego nie potrzebują.

• Dzieci, które nie śpią w czasie drzemki, mają zapewnioną możliwość spokojnego relaksu w strefie wyciszenia, bez przeszkadzania innym.

• Organizacja przestrzeni uwzględnia różnorodność potrzeb dzieci, w tym dzieci o szczególnej wrażliwości sensorycznej.

Standard 2.7 Zapewnienie warunków do zachowania intymności podczas czynności higienicznych dzieci

W naszej placówce szczególną uwagę przywiązujemy do tego, aby każda czynność higieniczna była realizowana z poszanowaniem prywatności dziecka, w atmosferze bezpieczeństwa i z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb oraz poziomu samodzielności dziecka.

Organizacja przestrzeni:

• Miejsca do czynności higienicznych, w szczególności łazienki, zostały dostosowane do wieku i wzrostu dzieci, aby umożliwić im możliwie jak największą samodzielność przy zachowaniu poczucia prywatności.

• W łazienkach znajdują się:

  • stabilne podesty ułatwiające dostęp do umywalek i toalet,

  • nakładki na sedesy umożliwiające bezpieczne korzystanie z toalety,

  • papier toaletowy umieszczone na odpowiedniej wysokości w zasięgu dzieci,

  • lustro dostosowane do wzrostu dzieci.

• Przestrzeń do przebierania dzieci została wydzielona w sposób zapewniający im prywatność, a jednocześnie umożliwiający personelowi bezpieczne i komfortowe wykonywanie czynności pielęgnacyjnych.

• W sytuacji, gdy z przyczyn organizacyjnych nie ma osobnego pomieszczenia do przebierania, personel zobowiązany jest do zorganizowania tego procesu w sposób ograniczający dostęp i możliwość obserwacji przez inne dzieci.

Zasady postępowania personelu:

• Podczas każdej czynności higienicznej personel zachowuje szczególną ostrożność w zakresie ochrony prywatności dziecka.

• Przed rozpoczęciem czynności informuje dziecko o planowanym działaniu, daje czas na przygotowanie się.

• Jeśli dziecko jest na tyle samodzielne, aby wykonać część czynności higienicznych samodzielnie, personel nie wyręcza go, a jedynie wspiera.

• W trakcie czynności personel zachowuje spokojny, dyskretny sposób komunikacji, nie komentuje wyglądu ciała dziecka, nie porównuje dzieci między sobą.

• Dziecko ma prawo odmówić lub zasygnalizować dyskomfort — personel każdorazowo reaguje z szacunkiem i wyrozumiałością.

Obowiązki personelu:

• Zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu podczas czynności higienicznych.

• Organizacja przestrzeni w sposób gwarantujący prywatność dziecka.

• Stała obserwacja i dostosowywanie poziomu wsparcia do indywidualnych możliwości dziecka.

• Bezwzględne przestrzeganie zasad ochrony intymności, niezależnie od wieku dziecka.

• Regularna kontrola stanu wyposażenia łazienki i stref higienicznych, tak aby były bezpieczne i funkcjonalne.

Standard 2.8 Zapewnienie warunków do rozwijania samodzielności dzieci w czasie posiłków

W naszej placówce szczególną uwagę przywiązuje się do tego, aby organizacja przestrzeni związanej z posiłkami oraz codzienna praktyka opiekunów sprzyjały rozwojowi samodzielności dzieci, przy jednoczesnym zapewnieniu im poczucia bezpieczeństwa i komfortu.

Organizacja przestrzeni:

• Podłoga w strefie spożywania posiłków wykonana jest z materiałów zmywalnych i odpornych na zabrudzenia, co pozwala dzieciom swobodnie ćwiczyć samodzielność bez obaw o zabrudzenie przestrzeni.

• Stoliki i krzesełka są dostosowane do wzrostu dzieci, tak aby zapewniały im wygodę i bezpieczeństwo.

• Układ stolików umożliwia dzieciom wzajemną obserwację, rozmowę i budowanie relacji podczas posiłków.

• Na stole lub w jego pobliżu znajdują się naczynia, dzbanki z napojami i pojemniki z jedzeniem, tak aby dzieci mogły widzieć, co jest im serwowane i w miarę możliwości uczestniczyć w nakładaniu sobie posiłków.

• Woda do picia oraz kubeczki są stale dostępne w zasięgu wzroku i rąk dzieci — zachęca to do samodzielnego sięgania po napój według potrzeby.

Zasady pracy personelu sprzyjające rozwijaniu samodzielności dzieci:

• Dzieci, w miarę swoich możliwości rozwojowych, są zachęcane do samodzielnego nakładania posiłków, nalewania napoju, przygotowywania prostych kanapek lub innych potraw.

• Personel nie wyręcza dzieci w czynnościach, które potrafią wykonać samodzielnie, jednocześnie zapewniając wsparcie, gdy jest ono konieczne.

• W przypadku młodszych dzieci personel stopniowo wprowadza elementy rozwijające samodzielność, np. zachęca do trzymania łyżeczki, próbowania picia z kubeczka.

• Dzieci mają prawo decydować o tempie jedzenia i ilości spożywanego posiłku, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa.

• Podczas posiłków panuje spokojna, nieoceniająca atmosfera — nie komentuje się wyglądu dziecka, tempa jedzenia ani ilości spożywanego jedzenia w sposób negatywny.

• Wszelkie sytuacje trudne, takie jak niechęć do jedzenia, są rozwiązywane spokojnie, z poszanowaniem granic dziecka, bez stosowania przymusu.

Bezpieczeństwo:

• Przestrzeń, wyposażenie oraz naczynia używane przez dzieci są w pełni bezpieczne i dostosowane do ich wieku.

• Personel stale monitoruje sytuację w czasie posiłków, reagując na potrzeby dzieci i zapewniając im wsparcie w trudniejszych momentach.

• Szczególną uwagę przykłada się do bezpiecznego organizowania przestrzeni w przypadku dzieci uczących się samodzielnego jedzenia i picia, tak aby minimalizować ryzyko zakrztuszenia się.

Standard 2.9 Zapewnienie warunków do artystycznej ekspresji dzieci

W naszej placówce szczególną wagę przywiązuje się do tworzenia przestrzeni i organizacji codziennych aktywności w sposób, który umożliwia dzieciom swobodne wyrażanie siebie poprzez działania artystyczne i sensoryczne. Działania te nie tylko wspierają rozwój kreatywności, ale również wpływają na kształtowanie kompetencji manualnych, poznawczych oraz emocjonalnych.

Organizacja przestrzeni:

• W sali wydzielona jest strefa przeznaczona wyłącznie do działań artystycznych i sensorycznych.

• Strefa ta wyposażona jest w łatwo zmywalne stoliki i krzesełka, odpowiednie do wieku i wzrostu dzieci.

• Podłoga w strefie artystycznej jest wykonana z materiałów umożliwiających łatwe utrzymanie czystości, co pozwala dzieciom na swobodne eksperymentowanie bez nadmiernego ograniczania działań.

• Materiały plastyczne, podczas aktywności twórczej, dostępne są w zasięgu ręki dziecka (papier, kredki, farby, pędzle, plastelina, masy plastyczne, klej oraz inne materiały). Dziecko ma możliwość samodzielnego wyboru materiałów.

Zasady organizacji działań:

• Dzieci mają codzienny dostęp do materiałów plastycznych i mogą samodzielnie podejmować działania artystyczne, w zależności od własnych potrzeb i zainteresowań.

• Personel wspiera dzieci w działaniach artystycznych poprzez zachętę, pokazywanie możliwości wykorzystania różnych materiałów oraz udzielanie pomocy technicznej, jednak nie ingeruje w sam proces twórczy dziecka i nie narzuca gotowych rozwiązań.

• W działaniach plastycznych koncentrujemy się na procesie tworzenia, a nie na efekcie końcowym — nie oceniamy i nie porównujemy wytworów dzieci.

• W strefie artystycznej mogą być organizowane zarówno swobodne działania, jak i zajęcia tematyczne, które wprowadzają dzieci w różnorodne techniki plastyczne i rozwijają ich umiejętności manualne.

• Strefa artystyczna wykorzystywana jest również do działań sensorycznych, takich jak zabawy wodą, piaskiem, masami plastycznymi, co wspiera rozwój zmysłów i koordynacji.

Bezpieczeństwo:

• Wszystkie wykorzystywane materiały i akcesoria są dostosowane do wieku dzieci i posiadają wymagane atesty bezpieczeństwa.

• Personel monitoruje przebieg działań artystycznych, zapewniając bezpieczeństwo i wspierając dzieci w trudniejszych momentach.

• Po zakończeniu działań dzieci biorą aktywny udział w sprzątaniu swojego stanowiska, co wspiera kształtowanie nawyków porządkowych i samodzielności.

Standard 2.10 Zapewnienie warunków do kontaktu dzieci z naturą

W naszej placówce priorytetowo traktujemy codzienny kontakt dzieci z przyrodą jako niezbędny element wspierający ich wszechstronny rozwój — zarówno fizyczny, poznawczy, jak i emocjonalny. Naturalne otoczenie, kontakt z żywymi roślinami, różnorodnymi fakturami, zapachami i zjawiskami atmosferycznymi, to nie tylko bodziec do poznawania świata, ale również sposób na budowanie poczucia bezpieczeństwa, ciekawości i samodzielności dziecka.

Warunki do codziennego kontaktu z naturą na zewnątrz:

• Dzieci mają możliwość bezpiecznego pobytu na świeżym powietrzu, w kontakcie z naturalnym otoczeniem.

• Placówka zapewnia dostęp do placu zabaw publicznego.

• Przestrzeń zewnętrzna, z której korzystają dzieci, została zorganizowana w sposób wspierający kontakt z naturą, w szczególności poprzez:

  • zróżnicowane nawierzchnie (trawa, piasek, ziemia), umożliwiające bezpieczne poruszanie się, bieganie, czworakowanie, zabawy sensoryczne,

  • miejsce do swobodnych zabaw ruchowych (bieganie, gra w piłkę, jazda na rowerkach, hulajnogach),

  • elementy umożliwiające dzieciom manipulowanie naturalnymi materiałami, takie jak piaskownica, pojemniki z wodą,

  • strefę wyciszenia — miejsce z ławeczkami, domkiem do odpoczynku i czytania na świeżym powietrzu.

Wprowadzenie elementów natury do przestrzeni wewnętrznej:

• Dostępny jest kącik sensoryczny, wyposażony w pojemniki z naturalnymi materiałami, takimi jak piasek, ryż, fasola, kasza, woda, umożliwiające dzieciom zabawy manipulacyjne i eksploracyjne.

• Sale są dobrze doświetlone naturalnym światłem dziennym dzięki dużym oknom i przeszkleniom, co umożliwia dzieciom obserwowanie zmieniających się warunków atmosferycznych, pór roku i rytmu dnia.

Standard 2.11 Zapewnienie warunków do aktywności edukacyjnych dzieci umożliwiających ich poznawanie świata

W naszej placówce priorytetowo traktujemy organizację przestrzeni w taki sposób, aby codzienne aktywności dzieci sprzyjały ich naturalnej ciekawości, eksploracji i samodzielnemu odkrywaniu świata. Otoczenie ma nie tylko sprzyjać rozwojowi poznawczemu, ale być również źródłem pozytywnych emocji, poczucia bezpieczeństwa oraz bodźców do nauki poprzez zabawę.

Organizacja przestrzeni sprzyjająca poznawaniu świata:

• Przestrzeń sali została zorganizowana w sposób umożliwiający dzieciom swobodny dostęp do różnorodnych materiałów edukacyjnych i zabawek.

• Wyposażenie dobrano tak, aby stymulować zmysły, rozwijać ciekawość i zachęcać dzieci do eksploracji, doświadczania i eksperymentowania.

• Zabawki i pomoce edukacyjne są uporządkowane w oznaczonych, łatwo dostępnych dla dzieci koszach, pudełkach i na półkach na ich wysokości.

Wyposażenie dostępne dla dzieci obejmuje:

• zestawy dużych, miękkich elementów do konstruowania torów przeszkód i budowli (np. piankowe klocki równoważne, tunele, zjeżdżalnie),

• klocki drewniane i z tworzywa sztucznego o różnej wielkości,

• miękkie piłki i inne bezpieczne przedmioty do rzucania, turlania, toczenia,

• układanki, puzzle, sortery,

• drewniane kolejki, samochody, pojazdy różnego rodzaju,

• pojemniki i wózki umożliwiające przewożenie zabawek i innych przedmiotów,

• zestawy lalek, przytulanek,

• zabawki do ciągnięcia i pchania,

• figurki ludzi i zwierząt, zestawy tematyczne,

• różnej wielkości pudełka i pojemniki z pokrywkami, sprzyjające zabawom manipulacyjnym i ćwiczeniu motoryki małej,

• bezpieczne akcesoria codziennego użytku, takie jak drewniane łyżki, miski, zamykane pudełka, które wspierają rozwój poznawczy i naśladownictwo dorosłych.

Zasady organizacji przestrzeni:

• Zabawki i materiały edukacyjne są sukcesywnie wymieniane i rotowane w zależności od zainteresowań dzieci i ich potrzeb rozwojowych.

• Zapewniono równowagę w wyposażeniu — ograniczono zarówno nadmiar zabawek, jak i ich niedobór, aby dzieci mogły skupić się na wybranych aktywnościach i miały przestrzeń do twórczego działania.

• Przestrzeń jest systematycznie dostosowywana do wieku i możliwości dzieci, tak aby każdy mógł samodzielnie sięgać po zabawki i podejmować próby ich użytkowania.

• W salach wydzielone zostały strefy tematyczne, np. strefa zabaw konstrukcyjnych, strefa manipulacyjna, strefa wyciszenia.

Tak zorganizowane środowisko umożliwia dzieciom swobodne poznawanie świata poprzez aktywność własną, eksplorację, zabawę i bezpośrednie doświadczenia, co jest zgodne z obowiązującymi standardami opieki i wspiera rozwój poznawczy dzieci.

STANDARD 12

Organizacja pracy personelu umożliwiająca podnoszenie kwalifikacji oparta na współpracy, obserwacji i refleksji nad codzienną praktyką

Standard 12.1 Zasady organizacji pracy, umożliwiające personelowi poza bezpośrednią pracą z dziećmi wykonywanie w ramach czasu innych czynności

Standard 12.1.1

Udział w wewnętrznych spotkaniach

Cel spotkań: Spotkania zespołu służą omówieniu bieżącej organizacji pracy, wymianie informacji, analizie sytuacji wychowawczych i edukacyjnych, a także planowaniu działań i doskonaleniu jakości opieki nad dziećmi.

Zakres stosowania: Zasady dotyczą wszystkich pracowników placówki bez względu na stanowisko i formę zatrudnienia.

Częstotliwość i czas trwania: Spotkania zespołu odbywają się minimum raz w miesiącu, w ustalonym wcześniej terminie. Łączny czas spotkań wynosi około 2 godzin miesięcznie. Spotkania organizowane są w czasie pracy, w miarę możliwości, podczas odpoczynku dzieci, tak aby nie zakłócały bezpośredniej opieki nad dziećmi.

Organizacja i przebieg spotkań: Za organizację spotkań odpowiada osoba kierująca placówką lub wyznaczony koordynator. Spotkania odbywają się zgodnie z ustalonym harmonogramem lub w razie potrzeby w trybie doraźnym. Z każdego spotkania sporządzana jest krótka notatka, zawierająca najważniejsze ustalenia i wnioski. Notatki ze spotkań są dostępne dla wszystkich członków zespołu.

Obowiązki personelu:

• Udział w spotkaniach zespołu jest obowiązkowy.

• Pracownicy są zobowiązani do aktywnego udziału w spotkaniach, dzielenia się spostrzeżeniami i pomysłami oraz zgłaszania ewentualnych trudności i potrzeb.

• Osoby nieobecne na spotkaniu z ważnych powodów zobowiązane są do zapoznania się z notatką i ustaleniami.

Sytuacje wyjątkowe: W uzasadnionych przypadkach (np. nagłe sytuacje losowe, choroba) dopuszcza się nieobecność na spotkaniu — pod warunkiem poinformowania osoby kierującej placówką. W takich sytuacjach pracownik zobowiązany jest do zapoznania się z ustaleniami i dokumentacją spotkania po powrocie do pracy.

Uwagi końcowe: Udział w spotkaniach zespołu stanowi element profesjonalizacji pracy, służy poprawie komunikacji w zespole, a także przekłada się bezpośrednio na jakość opieki, edukacji i rozwoju dzieci w placówce.

Standard 12.1.2

Udział w szkoleniach wewnętrznych lub zewnętrznych

Cel szkoleń: Szkolenia mają na celu systematyczne podnoszenie kwalifikacji zawodowych personelu, rozwój umiejętności praktycznych i merytorycznych, a także aktualizowanie wiedzy zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz dobrymi praktykami w opiece, wychowaniu i edukacji małych dzieci.

Zakres stosowania: Zasady dotyczą wszystkich pracowników instytucji opieki, niezależnie od stanowiska i formy zatrudnienia.

Częstotliwość i czas trwania: Łączny wymiar szkoleń wewnętrznych i zewnętrznych wynosi minimum 10 godzin w ciągu roku, co daje średnio około 1 godzinę miesięcznie.

Szkolenia mogą mieć formę: warsztatów, kursów, konferencji, szkoleń online, spotkań tematycznych w placówce lub poza nią.

Organizacja i przebieg szkoleń: Szkolenia organizowane są na podstawie zidentyfikowanych potrzeb zespołu oraz aktualnych przepisów prawa. Za planowanie i organizację szkoleń odpowiada osoba kierująca placówką. Udział w szkoleniach odbywa się poza godzinami pracy z dziećmi. Po każdym szkoleniu pracownicy zobowiązani są do przekazania osobie kierującej informacji zwrotnej oraz w miarę możliwości podzielenia się nową wiedzą z pozostałymi członkami zespołu.

Obowiązki personelu: Każdy pracownik jest zobowiązany do udziału w szkoleniach organizowanych przez placówkę lub wskazanych przez osobę kierującą. Pracownik jest zobowiązany do potwierdzenia udziału w szkoleniu oraz dostarczenia zaświadczenia (jeśli takie jest wydawane). W przypadku braku możliwości udziału w szkoleniu pracownik informuje o tym osobę kierującą i uzgadnia inny termin lub formę uzupełnienia wiedzy.

Sytuacje wyjątkowe: W przypadku szkoleń odbywających się poza godzinami pracy z dziećmi, czas pracy pracownika może zostać odpowiednio zorganizowany lub rekompensowany.

W uzasadnionych przypadkach, np. choroby, możliwe jest odroczenie udziału w szkoleniu, jednak nie zwalnia to pracownika z obowiązku uzupełnienia wiedzy.

Uwagi końcowe: Regularne podnoszenie kwalifikacji jest niezbędnym elementem zapewnienia dzieciom wysokiej jakości opieki i edukacji, a także budowania kompetentnego, zaangażowanego zespołu placówki.

Standard 12.1.3

Przeprowadzenie samooceny swojej pracy

Cel przeprowadzania samooceny: Samoocena pracy personelu jest ważnym elementem doskonalenia jakości opieki, wychowania i edukacji świadczonej w placówce. Pozwala pracownikom na refleksję nad swoimi działaniami, identyfikację mocnych stron, zauważenie obszarów do poprawy oraz wyciąganie wniosków, które przyczyniają się do podnoszenia standardu pracy i lepszego wspierania rozwoju dzieci.

Zakres stosowania: Zasady dotyczą wszystkich pracowników bezpośrednio pracujących z dziećmi w instytucji opieki.

Częstotliwość i czas trwania: Każdy pracownik zobowiązany jest do przeprowadzenia samooceny: raz w roku — w wymiarze 10 godzin lub dwa razy w roku — po 5 godzin każdorazowo. Łącznie czas przeznaczony na samoocenę wynosi około 1 godzinę miesięcznie.

Organizacja i przebieg samooceny: Samoocena realizowana jest w czasie pracy, w okresach, kiedy nie ma bezpośredniego kontaktu z dziećmi — najczęściej podczas ich drzemki lub odpoczynku. Placówka zapewnia odpowiednie warunki organizacyjne do przeprowadzenia samooceny (czas, miejsce, narzędzia). Samoocena może mieć formę pisemnego arkusza, rozmowy indywidualnej z osobą kierującą placówką lub innego przyjętego w instytucji systemu.

Zakres samooceny obejmuje m.in.:

• ocenę organizacji pracy,

• skuteczność w budowaniu relacji z dziećmi, rodzicami i zespołem,

• ocenę przestrzegania procedur i zasad obowiązujących w placówce,

• refleksję nad własnym rozwojem zawodowym,

• zgłoszenie potrzeb szkoleniowych lub organizacyjnych.

Obowiązki personelu:

• Każdy pracownik jest zobowiązany do rzetelnego i terminowego przeprowadzenia samooceny.

• Wnioski z samooceny omawiane są z osobą kierującą placówką lub wyznaczoną osobą wspierającą zespół.

• Pracownik zobowiązany jest do podejmowania działań wynikających z ustaleń poczynionych na podstawie samooceny.

Sytuacje wyjątkowe: W przypadku długotrwałej nieobecności pracownika (np. urlop, zwolnienie lekarskie) termin przeprowadzenia samooceny ustalany jest indywidualnie z osobą kierującą placówką. Jeśli samoocena wskazuje na poważne trudności w pracy pracownika, osoba kierująca placówką podejmuje odpowiednie działania wspierające lub naprawcze.

Uwagi końcowe: Regularna, uczciwa samoocena to nie tylko obowiązek formalny, ale przede wszystkim element budowania dojrzałego, świadomego zespołu oraz dbałości o dobrostan i rozwój dzieci.

Standard 12.1.4

Omawianie i planowanie pracy w ramach planu OWE

Cel omawiania i planowania pracy: Systematyczne omawianie i planowanie pracy w ramach Planu OWE służy zapewnieniu spójności, wysokiej jakości działań edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych, a także dostosowaniu aktywności do aktualnych potrzeb rozwojowych dzieci w grupie.

Zakres stosowania: Zasady te dotyczą wszystkich członków zespołu bezpośrednio zaangażowanych w realizację Planu OWE.

Częstotliwość i czas trwania: Omawianie i planowanie pracy odbywa się regularnie 2 razy w tygodniu. Czas przeznaczony na te czynności wynosi 1 godzinę podczas każdego spotkania. Łącznie daje to około 8 godzin miesięcznie

Spotkania organizowane są w czasie, gdy dzieci odpoczywają lub śpią — tak, aby nie zakłócać bieżącej pracy z dziećmi.

Zakres omawiania i planowania obejmuje:

• Przygotowanie szczegółowych scenariuszy zajęć,

• Tworzenie lub modyfikowanie miesięcznych planów pracy,

• Poszukiwanie i przygotowywanie materiałów dydaktycznych oraz pomocy do zajęć,

• Ustalenie sposobu dokumentowania realizacji Planu OWE,

• Wymianę informacji o dzieciach, ich potrzebach i postępach rozwojowych oraz doboru aktywności,

• Planowanie przestrzeni sali i zmian organizacyjnych w odpowiedzi na obserwacje,

• Dostosowanie aktywności do aktualnych możliwości rozwojowych i zainteresowań dzieci,

• Omawianie wniosków z obserwacji, samooceny i ewaluacji pracy.

Organizacja:

• Spotkania odbywają się w ustalonych wcześniej terminach,

• W spotkaniach uczestniczą wszyscy opiekunowie pracujący w danej grupie,

• Ustalenia z każdego spotkania mogą być odnotowywane w zeszycie zespołu lub innym przyjętym dokumencie roboczym,

• Planowanie pracy jest procesem elastycznym — dostosowywanym do bieżących potrzeb dzieci i zespołu.

Uwagi końcowe: Regularne omawianie i planowanie pracy jest niezbędnym elementem prawidłowego funkcjonowania zespołu i stanowi podstawę wysokiej jakości opieki, wychowania i edukacji w instytucji opieki.

Standard 12.1.5

Komunikowanie się z rodzicami

Cel komunikacji z rodzicami: Systematyczna i przejrzysta komunikacja z rodzicami służy budowaniu wzajemnego zaufania, zapewnieniu rodzicom dostępu do informacji o dziecku oraz umożliwia szybkie reagowanie na potrzeby dzieci i ich rodzin.

Zakres stosowania: Zasady dotyczą wszystkich pracowników instytucji opieki, którzy mają kontakt z rodzicami i odpowiadają za przekazywanie informacji o dzieciach, organizacji pracy i funkcjonowaniu placówki.

Czas przeznaczony na komunikację: Łącznie przeznacza się na komunikację z rodzicami około 2 godzin tygodniowo, co daje to około 8 godzin miesięcznie.

Rozmowy odbywają się rano przed rozpoczęciem zajęć lub po południu po ich zakończeniu, poza czasem bezpośredniej pracy z dziećmi.

Formy komunikacji:

• Codzienne krótkie rozmowy przy przyprowadzaniu i odbieraniu dziecka,

• Indywidualne rozmowy dotyczące postępów, zachowania lub sytuacji dziecka,

• Przekazywanie bieżących informacji organizacyjnych,

• Udzielanie informacji zwrotnych po obserwacji lub konsultacji,

• Spotkania indywidualne planowane w ustalonym terminie,

Wybrane formy komunikacji z rodzicami:

• Kontakt pośredni – urządzenia i aplikacje zatwierdzone przez instytucję opieki (firmowy telefon, oficjalny mail,):

  • Wiadomości SMS

  • Wiadomości e-mail

• Kontakt bezpośredni – na terenie placówki, w godzinach jej pracy:

  • Zebrania grupowe

  • Indywidualne spotkania

Zabronione działania:

• Utrzymywanie prywatnych kontaktów z rodzicami w sprawach dotyczących dziecka za pośrednictwem prywatnych numerów telefonów, kont na portalach społecznościowych (np. Facebook, Messenger, WhatsApp) czy prywatnych adresów e-mail;

• Umawianie się na rozmowy poza terenem i godzinami pracy instytucji, z wyjątkiem sytuacji formalnie zatwierdzonych przez osobę kierującą instytucją;

• Przekazywanie informacji o dziecku osobom nieupoważnionym lub w sposób naruszający zasady poufności i ochrony danych.

Organizacja:

• Godziny dostępności personelu do rozmów z rodzicami ustalane są z wyprzedzeniem i komunikowane rodzicom,

• Dłuższe rozmowy odbywają się poza godzinami pracy z dziećmi, w spokojnych warunkach, z poszanowaniem prywatności,

• W rozmowach uczestniczy opiekun wiodący dziecka, jeśli taki został wyznaczony,

• Wszystkie ważne ustalenia z rodzicami są odnotowywane w dokumentacji wewnętrznej zgodnie z przyjętymi zasadami.

Uwagi końcowe: Dobrze zorganizowana, regularna komunikacja z rodzicami podnosi jakość pracy instytucji, zwiększa poczucie bezpieczeństwa rodziców i dzieci oraz pozwala szybko reagować na wszelkie trudności.

Standard 12.1.6

Monitorowanie rozwoju dziecka zgodnie z ustalonym systemem

Cel monitorowania rozwoju dziecka: Systematyczne monitorowanie rozwoju dzieci umożliwia rozpoznawanie ich indywidualnych potrzeb, obserwację postępów, wczesne wykrywanie ewentualnych trudności oraz planowanie odpowiednich działań wspierających rozwój każdego dziecka.

Czas przeznaczony na monitorowanie: średnio 15 minut dziennie, około 6 godzin miesięcznie.

Monitorowanie odbywa się w czasie odpoczynku dzieci, gdy warunki pozwalają na spokojne i dokładne prowadzenie dokumentacji.

Sposoby monitorowania:

• Systematyczne wypełnianie arkuszy obserwacji, zgodnie z przyjętym w placówce systemem,

• Analiza wytworów pracy dziecka, takich jak rysunki, konstrukcje, prace plastyczne, zabawy manipulacyjne,

• Dokumentowanie zmian w zakresie rozwoju poznawczego, społeczno-emocjonalnego, komunikacyjnego oraz fizycznego,

• Konsultowanie obserwacji w zespole, gdy zachodzi taka potrzeba.

Organizacja:

• Dokumentacja prowadzona jest w sposób uporządkowany, zgodny z przyjętym systemem i przechowywana w dokumentacji wewnętrznej placówki,

• Informacje uzyskane w toku monitorowania wykorzystywane są do indywidualizacji pracy z dzieckiem oraz do planowania działań wychowawczo-opiekuńczo-edukacyjnych,

• W przypadku zauważenia niepokojących sygnałów, personel podejmuje dalsze kroki, w tym konsultacje z osobą kierującą placówką lub specjalistami,

• Informacje o rozwoju dziecka przekazywane są rodzicom podczas indywidualnych rozmów lub w ramach ustalonych form kontaktu.

Uwagi końcowe: Prowadzenie rzetelnego monitorowania rozwoju dziecka stanowi istotny element jakości pracy instytucji opieki, a także jest podstawą do planowania działań wspierających rozwój, dostosowanych do potrzeb i możliwości każdego dziecka.

STANDARD 12

Organizacja pracy personelu umożliwiająca podnoszenie kwalifikacji oparta na współpracy, obserwacji i refleksji nad codzienną praktyką

Standard 12.2 Procedura wdrażania nowych pracowników

Cel procedury

Celem niniejszej procedury jest zapewnienie nowo zatrudnionym pracownikom optymalnych warunków do bezpiecznego, efektywnego i świadomego rozpoczęcia pracy w instytucji opieki. Wdrożenie realizowane jest w sposób planowy i etapowy, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb nowego pracownika oraz standardów funkcjonowania placówki.

Proces adaptacji ma na celu:

• zapoznanie nowego pracownika z zasadami, organizacją pracy i kulturą instytucji,

• zapewnienie wsparcia w pierwszym okresie zatrudnienia,

• minimalizację stresu związanego z nowym środowiskiem pracy,

• stopniowe i bezpieczne wprowadzanie w zakres obowiązków,

• budowanie motywacji i poczucia przynależności do zespołu,

• utrzymanie wysokiego standardu jakości świadczonej opieki i bezpieczeństwa dzieci.

Kogo dotyczy procedura

Procedura dotyczy wszystkich nowo zatrudnianych pracowników instytucji opieki, niezależnie od:

• stanowiska

• formy zatrudnienia

• zakresu czasowego zatrudnienia

Obowiązuje od dnia podpisania umowy o pracę lub innego dokumentu potwierdzającego rozpoczęcie współpracy.

Zakres odpowiedzialności

Osoba kierująca placówką:

• odpowiada za organizację i nadzór nad procesem wdrożenia,

• wyznacza opiekuna/mentora nowego pracownika,

• zapewnia dostęp do niezbędnych materiałów, dokumentacji, narzędzi pracy,

• monitoruje przebieg procesu adaptacji,

• podejmuje ostateczną decyzję o zakończeniu procesu wdrożenia i pełnym dopuszczeniu do samodzielnej pracy.

Bezpośredni przełożony nowego pracownika:

• opracowuje indywidualny plan wdrożenia,

• prowadzi szkolenia stanowiskowe i wprowadza w bieżące obowiązki,

• organizuje spotkania podsumowujące kolejne etapy adaptacji,

• udziela informacji zwrotnej, wspiera i monitoruje postępy.

Wyznaczony opiekun/mentor:

• wspiera nowego pracownika w nieformalnym poznaniu środowiska pracy,

• ułatwia integrację z zespołem,

• jest pierwszym punktem kontaktu w przypadku wątpliwości lub pytań,

• wspiera proces adaptacji i budowania poczucia bezpieczeństwa.

Nowy pracownik:

• aktywnie uczestniczy w procesie adaptacji,

• zapoznaje się z obowiązującą dokumentacją i zasadami,

• zadaje pytania w sytuacjach niejasnych,

• stosuje się do zaleceń przełożonych i opiekuna.

Opis postępowania

Etap 1. Przygotowanie do zatrudnienia:

• przygotowanie umowy, opisu stanowiska, dokumentacji wprowadzającej (regulaminy, procedury, Plan OWE),

• organizacja stanowiska pracy (dostęp do pomieszczeń, klucze, sprzęt, materiały biurowe),

• wyznaczenie opiekuna/mentora,

• ustalenie planu wdrożenia (zakres obowiązków, cele, etapy adaptacji).

Etap 2. Pierwszy dzień pracy:

• oficjalne przywitanie nowego pracownika przez osobę kierującą lub przełożonego,

• przedstawienie zespołu, oprowadzenie po placówce, wskazanie kluczowych pomieszczeń,

• przekazanie materiałów informacyjnych, omówienie zasad BHP, organizacji pracy,

• ustalenie harmonogramu pierwszych dni pracy.

Etap 3. Pierwszy tydzień pracy:

• szkolenia wprowadzające (BHP, procedury wewnętrzne, organizacja pracy, dokumentacja),

• stopniowe wprowadzanie w obowiązki – początkowo pod nadzorem opiekuna lub przełożonego,

• bieżące wsparcie i obserwacja postępów,

• rozmowa podsumowująca pierwszy tydzień pracy.

Etap 4. Okres adaptacyjny (1–2 miesiące):

• przejmowanie przez nowego pracownika kolejnych zadań zgodnie z planem wdrożenia,

• regularne rozmowy z przełożonym i mentorem,

• możliwość udziału w dodatkowych szkoleniach,

• integracja z zespołem (udział w spotkaniach, działaniach wewnętrznych),

• bieżące monitorowanie postępów i identyfikacja obszarów wymagających wsparcia.

Etap 5. Zakończenie okresu adaptacyjnego:

• formalna rozmowa podsumowująca,

• ocena postępów, mocnych stron i ewentualnych trudności,

• decyzja o zakończeniu procesu adaptacji lub o jego przedłużeniu,

• przekazanie informacji zwrotnej nowemu pracownikowi,

• ustalenie dalszego planu rozwoju.

Dokumentowanie

W ramach procesu wdrożenia prowadzi się następującą dokumentację:

• indywidualny plan wdrożenia,

• potwierdzenie uczestnictwa w szkoleniach,

• notatki z rozmów i obserwacji w trakcie okresu adaptacyjnego,

• karta oceny końcowej i podsumowania adaptacji,

• potwierdzenie zakończenia procesu adaptacji i dopuszczenia do pełnienia obowiązków w pełnym zakresie.

Standard 12.3 Sposób nadzoru realizacji planu OWE

Cel nadzoru:

Celem nadzoru nad realizacją Planu Opiekuńczo-Wychowawczo-Edukacyjnego (Planu OWE) oraz organizacji obserwacji zajęć, informacji zwrotnej i samooceny jest systematyczne wspieranie jakości pracy personelu, doskonalenie praktyki zawodowej oraz zapewnienie dzieciom bezpiecznych, inspirujących i zgodnych ze standardami warunków rozwoju.

Działania te mają charakter rozwojowy, a nie kontrolny. Ich celem jest refleksja, podnoszenie kompetencji pracowników i doskonalenie organizacji pracy całej placówki.

Organizacja nadzoru:

Nadzór nad realizacją Planu OWE sprawuje osoba kierująca instytucją opieki lub osoba przez nią wyznaczona (np. starszy opiekun, doświadczony pracownik).

Działania nadzorcze obejmują m.in.:

• regularne, planowe spotkania zespołu (np. cotygodniowe), podczas których omawiane są postępy w realizacji Planu OWE, sukcesy, trudności i potrzeby wprowadzenia modyfikacji,

• obserwacje zajęć z dziećmi,

• analizę dokumentacji realizacji Planu OWE (dzienniki, karty obserwacji dzieci, notatki z rozmów z rodzicami),

• okresowe spotkania ewaluacyjne (minimum raz na kwartał), będące okazją do szerokiej refleksji nad jakością pracy i potrzebami dzieci,

Standard 12.3.1

Obserwacje zajęć z dziećmi

Cel obserwacji: Obserwacja zajęć jest narzędziem wspierania rozwoju zawodowego personelu. Służy zbieraniu faktów o sposobie pracy opiekunów, relacjach z dziećmi, organizacji przestrzeni i stosowanych metodach. Jej celem jest doskonalenie jakości opieki, a nie poszukiwanie błędów.

Organizacja obserwacji:

• Termin obserwacji jest uzgadniany z opiekunem z odpowiednim wyprzedzeniem.

• Opiekun otrzymuje wyjaśnienie celu i zasad obserwacji.

• Obserwacja prowadzona jest w sposób dyskretny, bez ingerencji w naturalny tok pracy i zabawy dzieci.

• Osoba prowadząca obserwację korzysta z przygotowanego arkusza obserwacji zajęć.

Arkusz obserwacji zajęć:

Dokument wypełniany podczas obserwacji, zawierający miejsce na:

• opis przebiegu zajęć,

• zachowania dzieci i opiekuna,

• stosowane metody i formy pracy,

• mocne strony zaobserwowanej pracy,

• obszary wymagające dalszego rozwoju,

• ewentualne rekomendacje.

Częstotliwość: Obserwacje prowadzone są planowo raz w kwartale oraz dodatkowo w sytuacjach wymagających wsparcia pracownika lub w odpowiedzi na potrzeby organizacyjne placówki.

Standard 12.3.2

Informacja zwrotna

Termin: Rozmowa podsumowująca powinna odbyć się w ciągu 5 dni roboczych od zakończenia obserwacji.

Zasady rozmowy:

• Rozmowa odbywa się w komfortowych warunkach, zapewniających prywatność.

• Na początku spotkania przypomniany zostaje cel obserwacji – rozwój zawodowy, nie kontrola.

• Rozmowa rozpoczyna się od omówienia mocnych stron i pozytywnych aspektów pracy opiekuna.

• Następnie omawiane są obszary do rozwoju, oparte na faktach z arkusza obserwacji.

• Opiekun ma możliwość odniesienia się do obserwacji, przedstawienia swojej perspektywy, refleksji i wątpliwości.

• Wspólnie ustalany jest plan działań wspierających rozwój zawodowy, który zostaje zapisany.

• Rozmowa kończy się podziękowaniem za otwartość i gotowość do rozwoju oraz zapewnieniem o wsparciu ze strony przełożonych i zespołu.

Standard 12.3.3

Samoocena

Cel: Samoocena to narzędzie wspierające rozwój zawodowy, umożliwiające pracownikowi refleksję nad własną pracą, identyfikację mocnych stron i obszarów do rozwoju oraz planowanie własnego doskonalenia.

Organizacja: Samoocena realizowana jest minimum raz w roku (lub dwa razy w roku – w zależności od ustaleń placówki).

Pracownik wypełnia formularz samooceny obejmujący m.in.:

• ocenę własnych kompetencji i działań,

• refleksję nad relacją z dziećmi i zespołem,

• wskazanie mocnych stron i sukcesów,

• identyfikację trudności i potrzeb rozwojowych,

• propozycje działań wspierających rozwój.

Samoocena jest omawiana z bezpośrednim przełożonym podczas indywidualnej rozmowy rozwojowej. Wnioski z samooceny uwzględniane są w planowaniu dalszego wsparcia zawodowego i szkoleń.

Samoocena została podzielona na 3 obszary:

• praca z dzieckiem (obszar 1)

• znajomość procedur, organizacja pracy, potrzeby szkoleniowe (obszar 2)

• współpraca z rodzicami (obszar 3)

Dokumentacja

W ramach systemu nadzoru i rozwoju zawodowego personelu prowadzona jest następująca dokumentacja:

• harmonogramy obserwacji i spotkań zespołu,

• arkusze obserwacji zajęć z dziećmi,

• notatki z rozmów podsumowujących obserwacje,

• plany doskonalenia zawodowego pracowników,

• arkusze samooceny pracowników,

• protokoły spotkań zespołu dotyczących realizacji Planu OWE,

• notatki z okresowych spotkań ewaluacyjnych,

Standard 12.4 System organizacji i realizacji szkoleń wewnętrznych lub zewnętrznych realizowany w wymiarze min. 10h zegarowych rocznie

Cel organizacji i realizacji szkoleń

Celem systemu doskonalenia zawodowego w instytucji opieki jest zapewnienie ciągłego rozwoju kompetencji zawodowych pracowników, podnoszenie jakości pracy zespołu oraz doskonalenie warunków opieki, wychowania i edukacji dzieci. Rozwój personelu przekłada się bezpośrednio na podnoszenie jakości funkcjonowania całej placówki.

Zasady ogólne

• Doskonalenie zawodowe jest integralnym elementem pracy personelu i obowiązkiem pracodawcy wynikającym ze standardów opieki.

• Szkolenia realizowane są zgodnie z rocznym planem doskonalenia zawodowego, opracowywanym na podstawie diagnozy potrzeb.

• Plan doskonalenia uwzględnia zarówno potrzeby indywidualne pracowników, jak i priorytety rozwojowe instytucji opieki.

• Szkolenia i działania rozwojowe organizowane są w ramach czasu pracy lub w czasie uzgodnionym z pracownikiem.

• Każdy pracownik ma prawo zgłaszać swoje potrzeby szkoleniowe i propozycje w tym zakresie.

Diagnoza potrzeb szkoleniowych

Diagnoza potrzeb szkoleniowych przeprowadzana jest raz w roku przez osobę kierującą instytucją.

Diagnoza opiera się na:

• wynikach obserwacji pracy personelu,

• analizie dokumentacji (np. arkusze samooceny, karty obserwacji dzieci),

• rozmowach rozwojowych z pracownikami,

• zmianach w przepisach prawa lub standardach opieki,

• wnioskach z nadzoru i kontroli zewnętrznych.

Każdy pracownik ma możliwość indywidualnego zgłoszenia potrzeb i oczekiwań dotyczących szkoleń.

Standard 12.4.1

Zasady doboru tematyki szkoleniowej

Tematyka szkoleń jest dostosowana do:

• rzeczywistych potrzeb rozwojowych zespołu i pojedynczych pracowników,

• priorytetów rozwoju instytucji (np. wynikających z obserwacji dzieci, planów OWE, zaleceń pokontrolnych),

• aktualnych wyzwań związanych z pracą z dziećmi, np. w obszarze rozwoju emocjonalnego, integracji sensorycznej

• zmian w przepisach prawa dotyczących opieki i edukacji,

• pojawiających się możliwości współpracy z ekspertami i instytucjami szkoleniowymi.

Standard 12.4.2

Zasady uczestnictwa personelu w szkoleniach

• Udział w szkoleniach przewidzianych w rocznym planie doskonalenia zawodowego jest obowiązkowy.

• W przypadku szkoleń zewnętrznych instytucja opieki zapewnia organizacyjne i finansowe wsparcie oraz zastępstwo na czas nieobecności pracownika.

• Pracownicy mogą, z własnej inicjatywy, uczestniczyć w dodatkowych kursach, szkoleniach i studiach, jeśli są one zgodne z profilem i potrzebami instytucji opieki. Placówka w miarę możliwości wspiera takie inicjatywy.

• Po każdym szkoleniu pracownik dzieli się zdobytą wiedzą z zespołem, np. podczas spotkania zespołu, w formie notatki lub prezentacji.

Roczny plan doskonalenia zawodowego

Roczny plan doskonalenia zawodowego przygotowuje osoba kierująca instytucją, na podstawie diagnozy potrzeb.

Plan zawiera:

• tematykę szkoleń,

• przewidywane terminy,

• formę realizacji (szkolenia wewnętrzne, zewnętrzne, warsztaty, konferencje),

• propozycje prowadzących,

• źródła finansowania.

Plan jest konsultowany z zespołem, a propozycje i uwagi pracowników są w miarę możliwości uwzględniane.

Plan jest zatwierdzany przez organ prowadzący w ramach rocznego planu pracy instytucji.

W sytuacjach szczególnych plan może być modyfikowany w ciągu roku (np. w odpowiedzi na nowe wyzwania, zalecenia pokontrolne, zmiany kadrowe).

Realizacja planu doskonalenia

• Szkolenia wewnętrzne są organizowane z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia pracowników (np. psycholog prowadzi warsztat o rozwoju emocjonalnym, doświadczony opiekun dzieli się metodami pracy).

• Pracownicy są delegowani na szkolenia zewnętrzne zgodnie z planem i zidentyfikowanymi potrzebami.

• Po każdym szkoleniu jego uczestnicy przekazują zdobytą wiedzę pozostałym członkom zespołu.

• Zdobyte kompetencje są sukcesywnie wdrażane do codziennej pracy z dziećmi.

• Skuteczność szkoleń i ich wpływ na jakość pracy są monitorowane przez osobę kierującą instytucją.

Ewaluacja i dokumentowanie procesu doskonalenia

Po zakończeniu roku osoba kierująca instytucją dokonuje ewaluacji zrealizowanego planu doskonalenia.

Ocena uwzględnia:

• stopień realizacji zaplanowanych działań,

• skuteczność szkoleń,

• wpływ działań rozwojowych na jakość pracy z dziećmi,

• opinie pracowników i rodziców (ankiety, rozmowy),

• obserwacje pracy personelu.

Wnioski z ewaluacji wykorzystywane są przy planowaniu doskonalenia na kolejny rok.

Dokumentacja obejmuje:

• roczny plan doskonalenia,

• listy obecności na szkoleniach,

• certyfikaty, zaświadczenia,

• materiały szkoleniowe

• notatki z wewnętrznego dzielenia się wiedzą,

• raport ewaluacyjny.

Standard 12.5 System wewnętrznej komunikacji

Cel:

Celem wprowadzenia systemu wewnętrznej komunikacji jest stworzenie w placówce atmosfery wzajemnego szacunku, zaufania i współpracy. Sprawna komunikacja w zespole zwiększa komfort pracy, wpływa na lepszą organizację zadań oraz bezpośrednio przekłada się na jakość opieki, wychowania i edukacji dzieci.

Zakres systemu komunikacji

System wewnętrznej komunikacji obejmuje trzy kluczowe obszary:

• Zasady etyczne w relacjach personel – personel

• Ustaloną drogę rozwiązywania konfliktów między personelem

• Sposoby wzajemnej wymiany informacji na temat pracy

Standard 12.5.1

Zasady etyczne w relacjach personel-personel

W instytucji opieki obowiązują następujące zasady:

• Każda osoba w zespole jest traktowana z szacunkiem, bez względu na wiek, płeć, pochodzenie, wyznanie, stan zdrowia czy przekonania.

• Dobre relacje między pracownikami są podstawą skutecznej i profesjonalnej pracy.

• Obowiązuje wzajemne wsparcie, życzliwość i współpraca – w szczególności w sytuacjach trudnych lub stresujących.

• Wszelkie sytuacje niejasne lub budzące wątpliwości wyjaśniane są w sposób bezpośredni, otwarty, z zachowaniem kultury osobistej.

• W zespole dąży się do konstruktywnego rozwiązywania problemów – krytyka ma charakter merytoryczny i nie jest prowadzona publicznie w sposób podważający autorytet drugiej osoby.

• Wszyscy pracownicy mają prawo wyrażać swoje opinie i potrzeby w atmosferze bezpieczeństwa i zrozumienia.

• Obowiązuje dbałość o dobrą atmosferę pracy, opartą na wzajemnym zaufaniu i otwartości.

Standard 12.5.2

Droga rozwiązywania konfliktów między personelem

W instytucji opieki obowiązuje jasna, ustalona ścieżka postępowania w sytuacjach konfliktowych:

• W przypadku nieporozumień lub trudności w relacjach między pracownikami, pierwszym krokiem jest bezpośrednia, spokojna rozmowa zainteresowanych osób w celu wyjaśnienia sytuacji.

• Jeśli rozmowa nie przynosi efektu lub osoba nie czuje się na siłach rozmawiać bezpośrednio, należy zwrócić się do osoby kierującej placówką lub wyznaczonego pracownika odpowiedzialnego za mediacje.

• Konflikt lub nieporozumienie, które wpływa negatywnie na bezpieczeństwo lub dobrostan dzieci, należy niezwłocznie zgłosić osobie kierującej instytucją.

Osoba kierująca placówką zobowiązana jest do:

• wysłuchania stron konfliktu,

• podjęcia działań mediacyjnych,

• w razie potrzeby — skorzystania z pomocy specjalisty (np. psychologa).

Rozwiązanie konfliktu odbywa się z poszanowaniem godności wszystkich stron, w atmosferze poufności i szacunku.

Standard 12.5.3

Sposoby wzajemnej wymiany informacji na temat pracy

W placówce funkcjonują następujące narzędzia i sposoby komunikacji:

• Regularne spotkania zespołu, np. raz w tygodniu, podczas których omawiane są:

  • bieżące sprawy związane z organizacją pracy,

  • informacje o dzieciach, ich funkcjonowaniu i potrzebach,

  • plany pracy i działania wychowawczo-edukacyjne,

  • podsumowania i wnioski z obserwacji.

• Elektroniczne formy komunikacji, w szczególności:

  • zamknięta grupa komunikacyjna

  • szybkie wiadomości SMS w pilnych sprawach.

• Nieformalne spotkania integracyjne, sprzyjające budowaniu relacji i dobrej atmosfery w zespole.

• Możliwość indywidualnych rozmów z osobą kierującą placówką — każdy pracownik może zgłosić potrzebę takiej rozmowy w dowolnym momencie.